"อ๊า——"
ไป๋ซู่ถิงทนไม่ไหวอีกต่อไป ลืมตาขึ้น พร้อมกับโบกมือสะเปะสะปะผลักหลินโยวเวย "เธอถอยไป——"
หลินโยวเวยเตรียมตัวไว้แล้ว จึงออกแรงกดมือลงทันที "อยู่นิ่ง ๆ ดีกว่า! ไม่งั้น ฉันไม่รับประกันว่าเข็มนี้จะไม่ปักเข้าไปทั้งหมด!"
ไป๋ซู่ถิงต้องหวาดกลัวแน่ ไม่เพียงกลัวเจ็บ ยังกลัวว่าตัวเองจะถูกปักจนเป็นอัมพาต ถูกปักจนเสียโฉมบนใบหน้าอีกด้วย
เธอถามด้วยน้ำเสียงแทบจะเป็นเสียงสะอื้น "เธอจะเอายังไงกันแน่?"
น้ำเสียงของเธออ่อนแอ กระเส่า ฟังแล้วน่าสงสาร
ท่าทางน่าเวทนายิ่งนักของเธอ เมื่อเทียบกับหลินโยวเวยที่บีบเข็ม ข่มขู่อย่างเยือกเย็น ผู้คนนอกย่อมรู้สึกว่าเธอเป็นฝ่ายอ่อนแอ
หลินโยวเวยมองทะลุเล่ห์เหลี่ยมของนาง ไม่อยากให้นางได้มีโอกาสแสดง "ประโยคนี้ควรเป็นฉันถามเธอมากกว่า"
"เธอไม่นอนกลางค่ำกลางคืน วิ่งรอกมาที่ห้องผู้ป่วยนี้ทำไม?"
"จะมาทำร้ายฉัน? หรือทำร้ายคนไข้ที่นี่?"
"ตอนนี้แสร้งทำเป็นน่าสงสาร แต่เมื่อครู่ตอนแกล้งเป็นผีทำร้ายคน ทำไมไม่อ่อนแอเล่า?"
ไป๋ซู่ถิงย่อมต้องเถียง "ฉันเปล่า..."
หลินโยวเวย "มีหรือเปล่า ตัวเธอเองรู้ดีแก่ใจ ห้องผู้ป่วยนี้มีใครที่ต้องให้เธอมาดูแลหรือเปล่า?"
ไป๋ซู่ถิงรีบใช้สติปัญญาแก้ตัว "ฉันเดินผิด ห้องมืดไฟสลัวเกินไป ฉันพักผ่อนไม่ดี สมองตื้อ ๆ มึน ๆ มองเบอร์ห้องไม่ชัด..."
หลินโยวเวยก็ผงกหัวคล้อยตามคำพูดของนาง "อย่างนั้นสินะ ถ้าอย่างนั้นฉันว่าให้เข็มเธอเข็มหนึ่งน่าจะดีกว่า รักษาตา แล้วก็รักษาสมองของเธอด้วย!"