"ใคร?"
หลินโยวเวยสะดุ้งตื่น ตกใจจนหลบมือของอีกฝ่ายโดยสัญชาตญาณ ลืมตาขึ้นแล้วผุดลุกนั่ง
ในความมืด เธอเห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า
พอมองเห็นรูปร่างลาง ๆ ก็รู้ว่าไม่ใช่ชุยเจิง
เธอกระแอมให้คอโล่งขึ้นแล้วรีบเปิดไฟ
ถึงได้เห็นชัดเจนว่า คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น...ไป๋ซู่ถิง?
หลินโยวเวยหายใจหอบใหญ่ จ้องเขม็งไปที่อีกฝ่าย พลางกำเข็มเงินไว้ในมือ ถามว่า "เธอจะทำอะไร?"
เธอรู้โดยสัญชาตญาณว่าไป๋ซู่ถิงไม่ได้หวังดี
โดยเฉพาะสัมผัสจากมือที่คลำเข้ามาเมื่อครู่ แค่คิดย้อนก็รู้สึกขนลุกขนพองอย่างยิ่ง
สภาพของไป๋ซู่ถิงผิดปกติอย่างมาก ใบหน้าซีดเผือด แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง แต่มันถูกซ่อนไว้อย่างดี โดยใช้ความว่างเปล่า ไร้เดียงสา และความสงสัยพรางตาไว้ ความเกลียดชังนั้นแวบผ่านไปในพริบตา
เธอเผชิญสายตาหวาดระแวงของหลินโยวเวย แล้วเอ่ยปากเยือกเย็น ถามว่า "ทำไมเธอไม่ไปดูพี่เยี่ยนโจวล่ะ?"
เสียงของเธอแผ่วเบามาก จนแทบมีเพียงหลินโยวเวยที่ได้ยิน
ดังนั้นทหารบาดเจ็บเฉียวอี้ที่นอนอยู่บนเตียงข้างๆ จึงไม่รู้สึกตัวเลย
ส่วนชุยเจิงตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าไปไหน
หลินโยวเวยรู้สึกเพียงขนหัวลุก เธอยกเข็มเงินขึ้น แล้วไล่ด้วยเสียงเย็นชา "รีบไปเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันไม่เกรงใจแน่!"
ขณะเดียวกัน เธอก็ถอยตัวไปข้างหลัง ตั้งท่าจะลงจากเตียงอีกฝั่ง
ไป๋ซู่ถิงยังถามด้วยเสียงเยือกเย็น "ทำไมเธอถึงใจร้ายอย่างนี้? ไม่ยอมไปดูเขาสักหน่อยเลยหรือ?"