หมิงยันหรูไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง นางปลุกคนในตระกูลหมิงที่พอจะเรียกได้ขึ้นมาจนหมด
เว้นก็แต่ท่านปู่หมิงกับท่านย่าหมิง
ดังนั้น จึงกลายเป็นฉากจับผิดในห้องนอนเช่นที่เห็นอยู่นี้
ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ในห้องถึงได้เงียบสนิทจริง ๆ
หมิงจ้าวคังผู้เป็นบิดามีสีหน้าบูดบึ้ง กล่าวกับตู้รัวซินว่า "เจ้า! ไปเรียกสองคนหน้าไม่อายนั่นมาหาข้าเดี๋ยวนี้!"
ตู้รัวซินไม่คิดจะไปหาเรื่องหมิงเยี่ยนเฉิงตามลำพัง นางจึงดึงหมิงเยียนฮุ่ยไปด้วย
"เยียนฮุ่ย เจ้าเป็นพี่สาวคนโตของเยี่ยนเฉิง เยี่ยนเฉิงฟังเจ้า เจ้าไปพูดกับเขาดี ๆ เถอะ"
หมิงเยียนฮุ่ยออกเรือนไปแล้ว นางแทบไม่ได้กลับมาเยี่ยมบ้าน นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอเรื่องเช่นนี้!
พอคิดว่าหญิงหน้าไม่อายคนนั้นขึ้นเตียงน้องชายผู้ภาคภูมิของนาง นางก็ฉุนกึกจนแทบจะกัดฟันทิ้ง!
เมื่อถูกตู้รัวซินยุแหนงนิดหน่อย นางก็หันหลังกลับทันที มุ่งขึ้นบันไดไปก่อน
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"
เสียงเคาะประตูเพิ่งดังขึ้น ประตูก็ถูกเปิดออก
ความโกรธเต็มอกของตู้รัวซินพลันลดลงเล็กน้อยเมื่อเห็นหมิงเยี่ยนเฉิงยืนอยู่ตรงประตูที่เปิดแง้ม "อาเฉิง เจ้าช่างโง่เสียจริง…"
หมิงเยี่ยนเฉิงไม่ได้ชายตามองตู้รัวซินที่ตามหลังมาเลยแม้แต่น้อย เพียงพูดกับหมิงเยียนฮุ่ยว่า "พี่ใหญ่ เรื่องมาถึงเพียงนี้ นางก็คือหญิงของข้า"
"ถ้าพวกเจ้าจะเอาเรื่อง ข้าก็จะลากพวกเจ้าไปกินลูกปองด้วยกัน"
หมิงเยียนฮุ่ยตะลึงงัน โทสะที่เพิ่งสงบลงไปบ้างก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีก!
แต่ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยปาก น้ำเสียงเคร่งขรึมของหมิงเยี่ยนเฉิงก็เอ่ยขึ้นอีกว่า "ดึกมากแล้ว เรื่องทุกอย่างเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"
"ท่านปู่หลับไปแล้ว ท่านอายุมาก ปลุกท่านดึกดื่นไม่เหมาะ"
หมิงเยียนฮุ่ยโกรธจนหน้าบิดเบี้ยว "เจ้าเป็นบ้าไปแล้ว! หมายความว่ายังไง? เจ้าจะเอานางจริง ๆ งั้นหรือ?"
แววตาของหมิงเยี่ยนเฉิงเรียบเฉย ทว่าเสียงหนักแน่นยิ่งนัก "เป็นของข้าแล้ว"
"พี่พูดเบา ๆ หน่อย โยวเวยหลับไปแล้ว ข้าไม่อยากให้พี่ปลุกนาง"
หมิงเยียนฮุ่ยสะบัดมือหมายจะตบเขา แต่หมิงเยี่ยนเฉิงกลับปิดประตูทันทีโดยไม่รีรอ
ปล่อยให้คนนอกประตูและข้างล่างโกรธจนแทบพ่นไฟ ระเบิดปอด
ส่วนตัวเขา กลับกอดหญิงสาวบนเตียงอย่างสงบเปิดเผย
เขาหยิกนางเบา ๆ ทีหนึ่ง "ข้ารู้ว่าเจ้าแกล้งหลับ อย่ากลัวไป มีข้าอยู่ จะไม่ยอมให้ใครมารังแกเจ้าหรอก"
ตั้งแต่แรกเห็นหลินโยวเวย ในใจเขาก็มีลางสังหรณ์รุนแรงว่า เขาต้องการนาง!
ทว่าท่านปู่กลับปฏิเสธ โดยอ้างว่าเพราะเขาบกพร่องทางกาย!
ตอนนั้นเขาอดกลั้นไว้ คิดว่าก็จริง หญิงงามถึงเพียงนี้ หากต้องมาคู่กับคนไร้ค่าอย่างเขา ชีวิตนี้ก็จบสิ้น!
แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ยินยอม!
ได้แต่เก็บกดข่มใจ!
ไม่คิดเลยว่าเพียงไม่กี่ชั่วโมง นางก็ฉวยโอกาสมืด ๆ แอบย่องขึ้นเตียงเขามาสวามิภักดิ์!
ต่อหน้าหญิงสาวที่ต้องใจ ถึงจะรู้ว่านางเสแสร้ง เขาก็ยังยอมตกหลุมพราง!
ต่อจากนี้ หลินโยวเวยทำได้เพียงเป็นของหมิงเยี่ยนเฉิงเท่านั้น!
หลินโยวเวยถูกเขาจับได้ก็ไม่โมโห พลางตอบ "อืม จ้ะ"
แล้วพลิกตัว ซุกเข้าอ้อมอกเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม
หมิงเยี่ยนเฉิงกัดฟัน ลมหายใจพลันเป็นภัย "เมื่อกี้ร้องว่าเจ็บนัก ตอนนี้หายแล้วรึ?"
หลินโยวเวยก็แน่นิ่งไม่ขยับราวกับนกคุ่มทันที
เมื่อเห็นนางเชื่อฟังจริง ๆ เขาถึงปลอบประโลมด้วยการลูบหลังนาง ทว่าถ้อยคำกลับเจือความตักเตือน
"ต่อไปให้รักษาระยะห่างจากหมิงเยี่ยนโจว เจ้าเป็นหญิงของข้า พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนกัน"
หลินโยวเวยเงยหน้าขึ้นจูบเขาทีหนึ่งเพื่อแสดงความภักดี "แน่นอน! ฉันสาบาน! ถ้าฉันชอบหมิงเยี่ยนโจว มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขา ขอให้ฟ้าผ่า…"
ยังพูดไม่จบ ก็ถูกบุรุษจูบริมฝีปากแดงซ่าอย่างดุดัน
ริมฝีปากนางแต่เดิมก็แดงเถือกแสบร้อนอยู่แล้ว ยังมาโดนจูบแบบบังคับอีก ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง
นางจึงดิ้นรนส่งเสียง "อื้อออ" โดยไม่รู้ตัว
หมิงเยี่ยนเฉิงปล่อยนาง หัวเราะเหอะ "ก็แค่นี้เอง!"
"ไม่อยากทุกข์ทรมานอีก ก็ทำตัวดี ๆ!"
หลินโยวเวยคิดว่าคืนนี้นางคงนอนไม่หลับ เพราะเพิ่งข้ามภพมา และยังเสี่ยงทำเรื่องใหญ่หลวงพลิกฟ้าขนาดนี้!
ใครจะรู้ว่า เมื่อนางซุกตัวในอ้อมกอดกว้างของหมิงเยี่ยนเฉิง เพียงชั่วครู่ก็หลับลึก
รุ่งเช้า นางถูกเสียง "ปึงปัง" ทุบประตูปลุกให้ตื่น
หลินโยวเวยยังไม่ทันรู้ตัวดี ก็มีร่างหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาด้วยโทสะ มุ่งตรงมาที่นางบนเตียง
นี่ท่าทางจะกระชากผ้าห่มนาง!
หลินโยวเวยต้องอดทนความเจ็บปวดทั่วร่าง ห่อผ้านวมพันตัวเป็นแท่ง พลางตะโกน "คุณจะทำอะไร?!"
"พี่ใหญ่หมิง! ช่วยด้วย!"
นางไม่รู้ว่าเช้าตรู่เช่นนี้ หมิงเยี่ยนเฉิงไปไหน
แต่เมื่อคืนเขาบอกแล้วว่าจะปกป้องนาง!
งั้นนางก็ไม่สนแล้ว!
เมื่อตกอยู่ในสภาพเสียเปรียบเช่นนี้ แน่นอนว่าต้องร้องขอความช่วยเหลือจากเขา!
หมิงเยียนฮุ่ยเดือดดาลจนควันออกหู "ข้าจะตบอีนังหน้าไม่อายนี่ให้ตาย!"
"ยังกล้าเรียกหาคนอีก?! ดูสิข้าจะไม่ฉีกปากเจ้า!"
"เจ้าทำร้ายอาเฉิงของข้า ข้าจะตบให้ตาย!"
นางจะกระชากผ้าห่มก็ไม่สำเร็จ พอดีเหลือบเห็นรอยสีแดงฉานสะดุดตาและร่องรอยพวกนั้นบนเตียง ยิ่งโกรธจนแทบคลั่ง
ดังนั้น โดยไม่สนเหตุผล คว้าเก้าอี้ในห้องขึ้นมาหมายจะฟาดใส่หลินโยวเวยบนเตียง!
หลินโยวเวยก็ถูกท่าทีบ้าคลั่งของนางทำให้ตกใจ!
ในหนังสือก็ไม่ได้ว่าหมิงเยียนฮุ่ยมีนิสัยแบบนี้นี่!
อ้อ ใช่ ในหนังสือก็ไม่ได้บรรยายถึงตัวประกอบหญิงที่ไม่สำคัญนี้มากนัก!
นางตกใจจนกรี๊ด "อ๊าก——"
พลางหลบเข้าใต้ผ้าห่ม ขดตัวปกป้องศีรษะ
ไม่ใช่ว่านางไม่อยากลุกขึ้นต่อต้าน แต่ร่างกายนี้อ่อนแอเหลือเกิน นางก็ต้านไม่ไหว!
สู้หลบในผ้านวม ใช้ผ้าห่มนวมนี่ช่วยรับแรงกระแทกเสียหน่อย
ทว่า ความเจ็บปวดที่คาดไว้กลับไม่มาถึง
นางกลับได้ยินเสียงตวาดเกรี้ยวกราด "พี่ใหญ่! คุณจะทำอะไร?!"
เป็นหมิงเยี่ยนเฉิง!
หลินโยวเวยถอนหายใจโล่งอก แอบเปิดมุมผ้าห่มนิดหน่อยมองออกไป
แต่เข้าตากลับเป็นเพียงสีเขียวทหารทั้งแผง
หมิงเยี่ยนเฉิงนั่งอยู่บนรถเข็น บังอยู่เบื้องหน้านาง
หลินโยวเวยรู้สึกฉงนใจ เมื่อคืนเขาอุ้มนาง… ตอนนั้นเขายืนอยู่ชัด ๆ!
เช้านี้ เสี่ยวหลี่ทหารประจำการมาหาหมิงเยี่ยนเฉิง ทั้งสองกำลังคุยกันที่ระเบียงชั้นสอง
เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของหมิงเยียนฮุ่ยที่ร้อนรนขึ้นมาชัดเจน ก็เดาได้ว่าเป็นมาเล่นงานหลินโยวเวยแน่
จึงรีบให้เสี่ยวหลี่เข็นเขากลับห้องทันที
เพิ่งถึงครึ่งทาง ก็ได้ยินเสียงร้องตกใจของหลินโยวเวยลอดมาจากห้อง รีบบอกเสี่ยวหลี่ "ไปเร็ว! อย่าให้นางบาดเจ็บ!"
เสี่ยวหลี่ไม่รู้เรื่องอะไร พุ่งเข้าไปในห้องตามสัญชาตญาณ เห็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหมิงหมายจะฟาดคน ก็ยิ่งงง!
แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งของหัวหน้ากรม เขาก็เข้าไปปัดป้องเก้าอี้ตัวนั้นไว้ตามสัญชาตญาณ
พอหัวหน้ากรมเข้ามา หมุนรถเข็นมาบังหน้าเตียงไว้ เขาจึงถอนใจโล่งอก รู้ว่าตนทำถูกแล้ว!
ทว่าในใจก็สะเทือนเลื่อนลั่น!
เพิ่งไม่กี่วันที่ไม่ได้เจอ หัวหน้ากรมของเขาผู้มีใจเย็นชา ไม่ใกล้หญิง และมักทำลายวาสนาของตนเองอยู่เสมอ กลับมีสตรีแล้วงั้นรึ?
สตรีนางนี้ยัง…
ยังไม่ทันคิดตกผลึก ก็สบเข้ากับแววตาเย็นเยียบเตือนภัยของหัวหน้ากรม
เขาสะดุ้งเฮือก หมุนตัวออกไปทันที!
เรื่องส่วนตัวของหัวหน้ากรมต้องไม่สอดรู้!
ชีวิตสำคัญกว่า!