“คิดดีแล้วหรือ”
เสียงทุ้มต่ำอันตรายของผู้ชายดังขึ้นในความมืด
ฟังแล้วหลินโยวเวยใจสั่นระรัว หนาวจับใจ! น่ากลัวจริง!
สมกับที่ในหนังสือเขียนไว้เลย เป็นทหารที่เย็นชาไร้หัวใจ ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์!
แต่ตอนนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะพลิกสถานการณ์นี้ได้!
หลินโยวเวยหลับตาปี๋ ใจเด็ดเดี่ยว กอดคอเขา แล้วจูบหนึ่งครั้ง จากนั้นรวบรวมความกล้าตอบอย่างห้าวหาญ “คิดดีแล้วค่ะ! พี่หมิง! ฉันเลือกพี่!”
ในหนังสือ น.ส.ตัวประกอบน่าสงสาร หลินโยวเวยเลือกหมิงเยี่ยนโจว พระเอก สุดท้ายหลังแต่งงานถูกเขาเมินเฉยมากว่าสิบปี
พอหญิงในฝันของหมิงเยี่ยนโจวกลับมาจากบ้านนอก เขาก็เริ่มทุบตีด่าทอเธอ บีบให้เธอหย่า
แต่เธอเป็นพวกคลั่งรักหัวรั้น ยอมให้ตบยอมให้ด่า อ้อนวอนร่ำร้อง ก็ไม่ยอมหย่า!
ในที่สุด หมิงเยี่ยนโจวก็ทนไม่ไหว แกล้งพาเธอไปรังโจร สุดท้ายเธอตายอย่างน่าอนาถในรังโจร สภาพเปลือยเปล่าถูกโยนลงหน้าผา ไร้แม้แต่ซากศพ
ตอนนี้ หลินโยวเวยจากศตวรรษที่ 21 ทะลุมิติมา เธอตัดสินใจเด็ดขาด ไม่เลือกปีศาจหมิงเยี่ยนโจว
พวกคลั่งรักอะไรนั่น ไสหัวไปให้พ้น!
เอาชีวิตรอดให้ได้ก่อน!
แววตาหมิงเยี่ยนเฉิงพลันมืดหม่น บรรยากาศรอบตัวยิ่งกดดันน่าหวั่นเกรง!
หลินโยวเวยรู้สึกถึงน้ำหนักตัวที่เขาทาบทับลงมาหนักขึ้นกว่าเดิม!
ทั้งยังได้ยินเขาถามด้วยเสียงทุ้ม “เธอแน่ใจนะ ตอนนี้ขาข้าพิการ เป็นง่อย และข้า… เป็นหมัน เธอก็ยังแน่ใจว่าจะอยู่กับข้า”
หลินโยวเวยยังคงพยักหน้า “แน่ใจ! แน่ใจจริงๆ! พี่หมิง! ฉันชอบพี่!”
ว่าแล้วเธอก็ส่งจูบไร้ทิศทางให้เขาอีก
ครู่หนึ่งพลาดไป จูบลงบนลูกกระเดือกที่เคลื่อนขึ้นลงของเขา
ในความมืด เธอได้ยินเสียงครางอดกลั้นของชายหนุ่ม “คนโกหกตัวน้อย!”
“นี่เจ้าเลือกเอง! ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว! เจ้าไม่มีทางถอยหลังแล้ว!”
จากนั้น อำนาจนำระหว่างคนทั้งสองก็ถูกเขาช่วงชิงไปทันที
หลินโยวเวยทำได้เพียงถูกบังคับให้รับ เธอได้แต่ถอนใจในใจ
ผู้ชายคนนี้ประสาทสัมผัสไวจริง แถมยังรู้ว่าเธอกำลังหลอกเขา แต่แล้วยังไงล่ะ รีบผูกตัวเองไว้กับเรือของท่านผู้ยิ่งใหญ่ เอาชีวิตรอดให้ได้ก่อน!
ส่วนเรื่องความรู้สึก ค่อยๆสานสร้างภายหลังก็ได้!
ในหนังสือก็บอกไม่ใช่หรือไร ว่าหมิงเยี่ยนเฉิงกับหมิงเยี่ยนโจวแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แม้เขาจะหน้าตาเย็นชา แต่มีจิตใจแน่วแน่บริสุทธิ์!
ส่วนหมิงเยี่ยนโจว แม้หน้าตาอบอุ่น แต่นิสัยใจคอดั่งแมงป่องอาบยาพิษ!
อีกทั้งคนหนึ่งตายก่อนวัย อีกคนอยู่จนแก่เฒ่า ช่างเป็นแบบอย่างที่แสดงให้เห็นถึงคำว่า คนดีอายุสั้น คนเลวอายุยืน!
แต่ไม่เป็นไร เธอทะลุมิติมา!
เมื่อเลือกท่านผู้ยิ่งใหญ่หน้าตาเย็นชาเป็นที่พึ่งแล้ว ก็ต้องช่วยให้เขารอดพ้นจากเคราะห์ร้ายถึงชีวิตให้ได้!
อีกทั้งเรื่องบาดเจ็บที่ขาของเขา…
คิดถึงนิ้วทองที่ได้มาพร้อมกับการทะลุมิติ ระบบหมอเทวดา เธอก็มั่นใจ ต้องรักษาขาเขาได้แน่!
ส่วนเรื่องเป็นหมันน่ะหรือ
ดูจะเป็นปัญหาติดตัวมาแต่กำเนิด รักษาไม่หายก็ไม่เป็นไร เธอไม่มีลูกพอดี ไม่ต้องทนทุกข์อีก!
เพราะตอนนี้ทั้งสองคนก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ช่วยเขาก็คือช่วยตัวเธอเอง!
ก็แค่…
“ฟ่อ— เจ็บจัง!”
ในหนังสือบอกว่าผู้ชายคนนี้เป็นหมันไม่ใช่หรือไง?!
เธอพลันตระหนักว่า ตัวเองเข้าใจคำว่าหมันผิดไป!
เป็นหมันไม่ใช่ขันทีสักหน่อยยยยยย!!
“อึกๆๆ…”
หลินโยวเวยสุดจะกลั้นจริงๆ กัดเสื้อเขาอัดอั้นร้องไห้ออกมา
บนหน้าผากของชายหนุ่มเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อละเอียด แววตาล้ำลึก… เพียงแค่ปลอบด้วยเสียงนุ่มนวล “…… เธอทนอีกหน่อยเถอะ……”
เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่ทางเดินแล้ว สายตาคมกริบเปี่ยมอันตราย อุ้มเธอขึ้นผลักเข้ากับประตูห้อง ขัดขวางไม่ให้คนด้านนอกเปิดประตูเข้ามา
หลินโยวเวยทนไม่ได้อยู่ดี!
ร้องไห้โฮออกมา “คุณ… อึก~อึกๆ~”
ด้านนอก เสียงฝีเท้าหยุดชะงักจริงๆ
คนตระกูลหมิงและไป๋ซู่ถิงต่างตกตะลึงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม บรรยากาศคล้ายหยุดนิ่งไปชั่วขณะ!
ได้ยินเพียงหลังประตู… ความเคลื่อนไหว
สีหน้าของแต่ละคนล้วนยากจะรับได้!
ไป๋ซู่ถิงแอบสังเกตท่าทีหมิงเยี่ยนโจว แล้วรีบก้มหน้านิ่ง แววตาฉายแววปลอดโปร่งเป็นประกายยิ้ม
ดีมาก หลินโยวเวยขุดหลุมฝังตัวเอง เยี่ยนโจวพี่ชายก็จะเป็นของเธอเพียงผู้เดียว!
*
ที่แท้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ในยามค่ำคืนสงัด หลินโยวเวยแอบย่องเข้าห้องหมิงเยี่ยนเฉิง ถูกหมิงยันหรูเห็นเข้า จึงรีบไปรายงานตู้รัวซิน
ตู้รัวซินคือแม่แท้ๆของหมิงเยี่ยนโจวและหมิงยันหรู เป็นภรรยาคนที่สองของพ่อหมิง และเป็นแม่เลี้ยงของหมิงเยี่ยนเฉิง
ตอนนั้นนางตกใจไม่น้อย “เจ้าว่าจริงหรือ!”
เมื่อได้คำตอบยืนยัน นางก็หัวเราะทันที “ดีๆๆ! นางรนหาที่ตายเอง ก็อย่ามาโทษข้า!”
นางกำลังทุกข์ใจหาโอกาสไม่ได้เลย!
หลินโยวเวยมีสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลหมิง นั่นเพราะปู่ของหลินโยวเวยเคยช่วยชีวิตคุณปู่หมิงไว้!
เป็นงานแต่งงานที่คุณปู่กำหนดไว้ ตอนนั้นไม่ได้ระบุว่ายกหลินโยวเวยให้กับลูกชายตระกูลหมิงคนไหน
บัดนี้หลินโยวเวยบรรลุนิติภาวะแล้ว มาตระกูลหมิงเพื่อทำตามสัญญาหมั้นหมาย
หมิงเยี่ยนเฉิงหมดสภาพโดยสิ้นเชิง ไม่เพียงขาเป๋ ยังเป็นหมัน คุณปู่หมิงไม่ต้องคิดอะไร ระบุให้หมิงเยี่ยนโจวแต่งกับหลินโยวเวยตรงๆ!
ตู้รัวซินไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง! หลินโยวเวยคนนี้ก็แค่เด็กบ้านนอก ไหนเลยจะคู่ควรกับลูกชายที่ยอดเยี่ยมดั่งดวงใจของนาง!
เขาอายุยังน้อย เพิ่ง 20 ปี ก็ขึ้นเป็นผู้บังคับหมวดแล้ว!
อนาคตไกลเกินจะหยั่งถึง!
จะถูกถ่วงด้วยสาวชาวนาจากบ้านนอกได้อย่างไร!
แต่นางมิกล้าขัดคำสั่งคุณปู่ ไปปรึกษาสามี สามีก็เห็นด้วยกับวิธีของคุณปู่
“แล้วจะให้ทำอย่างไร ตระกูลหลินมีบุญคุณกับตระกูลหมิง ญาติสาขาอื่นก็ไม่มีเด็กชายวัยสมรสเหมาะๆแล้ว เยี่ยนเฉิงก็เป็นเช่นนี้… งานแต่งนี้แต่แรกก็ตกเป็นของเยี่ยนโจว เจ้าลองเกลี้ยกล่อมเยี่ยนโจว อย่าใช้อารมณ์!”
นางโกรธแทบกระอักเลือด!
นางกระสับกระส่ายนอนไม่หลับ ครุ่นคิดหาทางขัดขวางไม่ให้พวกเขาไปจดทะเบียนในวันพรุ่งนี้!
บังเอิญเสียนี่กระไร!
โอกาสวิ่งมาหาถึงที่!
คราวนี้เป็นเด็กสาวเวรนั่นก่อกรรมเอง หาใช่นางวางแผนขัดขวางหรือคิดร้ายแต่อย่างใด!
หมิงยันหรูเดือดดาลนัก
“แม่! เด็กบ้านนอกนี่ไร้ยางอายเกินไปแล้ว! พรุ่งนี้นางจะแต่งงานกับพี่รองแล้ว ยังฉวยโอกาสตอนไม่มีใครสังเกตกลางดึกแอบย่องไปห้องพี่ใหญ่ แม่ว่าแม่คิดจะทำอะไร ไร้ยางอายนัก! นางไม่คู่ควรกับพี่รองของลูกเลย! ถ้าพี่รองแต่งกับนางเข้าจริง ชีวิตนี้ก็พินาศหมด!”
ตู้รัวซินยิ้ม “เจ้าวางใจเถิด นางกับพี่รองของเจ้า งานนี้ไม่ได้แต่งแน่!”
“เจ้ารีบไปเรียกคน ปลุกใครในบ้านที่ปลุกได้ให้หมด! ไปที่ห้องพี่ใหญ่ของเจ้า!”
หมิงยันหรูเข้าใจพลัน “ไปจับผิด! ดี! อย่างนี้นางก็อย่าหวังว่าจะได้แต่งกับพี่รองของลูกอีก!”
ตู้รัวซินยิ้มกว้างขึ้น
“ใช่ ยิ่งมีคนเห็นมากยิ่งดี นางกล้าลอบพบชายชู้ เชื่อเถิดว่าคุณปู่ต่อให้หลงใหลได้เลือนเพียงไร ก็คงไม่ให้หญิงแพศยาเช่นนี้แต่งกับเยี่ยนโจว!”
สีหน้านางแฝงความหมายลึกซึ้ง “เพราะอย่างไรเสีย ตอนนี้ลูกหลานตระกูลใหญ่ของตระกูลหมิงที่มีอนาคตสดใส ก็มีเพียงเยี่ยนโจวคนเดียว!”