"เยี่ยนเฉิงเอ๋ย พวกเราล้วนเป็นคนตระกูลหมิง"
หมิงเหล่าเหย่ในฐานะผู้นำสูงสุดของตระกูล เวลานี้วางท่าสง่างาม เอ่ยด้วยน้ำเสียงสะเทือนใจยิ่งนัก!
หมิงเยี่ยนเฉิงพยักหน้า ไม่เอ่ยวาจา คอยฟังเขาเอ่ยต่อไป
หมิงเหล่าเหย่เห็นว่าเขาไม่ยอมติดกับ ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาในใจ แต่ก็ทำได้เพียงเอ่ยปากก่อน:
"เยี่ยนโจวเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของเจ้า ตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในอันตราย เจ้าในฐานะพี่ชาย ควรจะต้องช่วยเขา"
หมิงเยี่ยนเฉิงยังคงพยักหน้า: "แน่นอน"
"ท่านเหล่าเหย่ต้องการให้ข้าทำอย่างไรเล่า? ตอนนี้ข้าก็เป็นแค่คนขาพิการ ท่านคงไม่ถึงกับคาดหวังให้ข้าบุกไปในค่ายโจร รังโจร แล้วจัดการพวกมันให้สิ้นซาก ก่อนจะช่วยเขาออกมาได้กระมัง?"
สายตาของหมิงเหล่าเหย่กวาดผ่านขาของเขา ในแววตาคล้ายมีแววผิดหวังวาบผ่านไปคราหนึ่ง
แววตาของเขาล้ำลึกขึ้น ยังไม่ทันได้เอ่ย หมิงเยี่ยนเฉิงก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง:
"ครั้งนี้หมิงเยี่ยนโจวไปปฏิบัติภารกิจแล้วประสบอันตราย ในเมื่อมีข่าวส่งกลับมา ก็หมายความว่ามีคนไปช่วยเหลือแล้ว พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้มาก อย่างมากก็แค่จัดการเรื่องโรงพยาบาลที่ดีที่สุดและหมอที่เก่งที่สุด เพื่อจะได้ตรวจรักษาให้เขาทันทีที่เขากลับมา"
"อ้อ หากท่านเหล่าเหย่มีเส้นสาย ก็สามารถจัดการเรื่องเฮลิคอปเตอร์ ไปรับเขากลับมาโดยเร็วที่สุดได้"
เดิมทีหมิงเหล่าเหย่ก็ตั้งใจจะเอ่ยปากขอเรื่องนี้ แต่ไม่คิดว่ากลับถูกเขาพูดสกัดไว้เสียก่อน ชั่วขณะหนึ่งก็โกรธขึ้นมาอีกครั้ง
ตู้รัวซินก็อดร้อนใจกระโดดขึ้นอีกครั้งไม่ได้: "ยังไงเจ้าก็เป็นพี่ชาย เหตุใดจึงไร้ความปรานีเลือดเย็นไม่เห็นแก่สายเลือดได้ถึงเพียงนี้!"