หมิงเยี่ยนเฉิงพยักหน้า: "ใช่ หมิงเยี่ยนโจวเกรงว่าจะไม่สามารถทำหน้าที่สามีได้อีกต่อไปแล้ว"
หลินโยวเวยตกใจแทบช็อก: "ตกลงเขาได้รับบาดเจ็บยังไงกันแน่"
ถึงได้ทำให้เกิดผลลัพธ์ที่เหลือเชื่อแบบนี้ได้!!
หมิงเยี่ยนเฉิง: "คนของผมส่งรายงานลับมาจากแนวหน้า บอกว่าตอนที่พบตัวเขา ช่วงล่างของเขาบาดเจ็บสาหัสมาก จุดนั้นก็ดูไม่ได้เลย หมอที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้นยังไม่มีเวลามาสนใจรักษาตรงนั้นของเขาเลย เพราะหัวเขาก็มีแผลใหญ่เหมือนกัน ต้องช่วยชีวิตก่อนเป็นอันดับแรกอยู่แล้ว"
หลินโยวเวยพยักหน้า ชั่วขณะก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี
อัดอั้นอยู่พักใหญ่ เธอก็พูดออกมาประโยคหนึ่ง: "ตระกูลหมิงพวกคุณคงบรรพบุรุษทำบาปไว้แน่ๆ"
หมิงเยี่ยนเฉิงเลิกคิ้ว ราวกับประหลาดใจว่าเธอจู่ๆก็พูดประโยคนี้ออกมาได้ยังไง?
หลินโยวเวย: "คุณดูสิ คุณกับเขาต่างก็ไม่มีทายาท ไม่ใช่บรรพบุรุษมีบาปกรรมแล้วคืออะไร"
หมิงเยี่ยนเฉิง: "..."
ถึงกับพูดไม่ออก!
เขายื่นมือมาบีบเอวเธอ กระซิบแนบชิดให้เธอขยับเข้าใกล้ตัวเอง: "ผมกับเขาไม่เหมือนกันนะ"
"เขาเป็นพวกทำหน้าที่สามีไม่ได้"
"ส่วนผม...คุณน่าจะรู้ดี ว่าผม...เอาเรื่องหรือเปล่า?"
หลินโยวเวยกลัวเขาแล้วจริงๆ รีบพูดรัว: "เอาเรื่องมาก! คุณเนี่ยสุดยอดไปเลย! หัวกะทิในหมู่ผู้ชาย!"
คำนี้หมิงเยี่ยนเฉิงชอบฟัง แล้วก็ค่อนข้างเคลิบเคลิ้ม
หลินโยวเวยพลิกร่างอย่างรวดเร็ว ฉวยจังหวะที่เขาไม่ทันระวัง ใช้แรงอย่างแนบเนียนหลุดจากพันธนาการของเขา: "เอ่อคือว่า เวลาไม่เร็วแล้ว เราไปโรงพยาบาลกันเร็วเถอะ!"