"ฉันอยู่นี่! ฉันอยู่นี่!"
ในห้องผู้ป่วย เมื่อได้ยินเสียงตะโกน ตู้รัวซินไม่สนว่าร่างกายตอนนี้อ่อนแอเพียงใด ดิ้นหลุดจากการห้ามของจ้าวหย่าฉิน กระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งออกไปข้างนอก
ความวุ่นวายตื่นเต้นในห้องผู้ป่วย กับความเงียบแปลกประหลาดนอกห้อง เกิดเป็นภาพตัดกันอย่างชัดเจน!
หมิงเยี่ยนเฉิงขมวดคิ้ว หน้าบึ้ง เอื้อมมือจับข้อมือของหลินโยวเวยไว้
เขาออกแรงเล็กน้อย หลินโยวเวยรู้สึกเจ็บ จึงดิ้นโดยสัญชาตญาณ พลางพูดว่า "...ไร้สาระ เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน?"
เสียงของเธอไม่ดัง ถูกกลบด้วยความวุ่นวายที่ตู้รัวซินทำขึ้นตอนวิ่งไปถึงประตูแล้ว
คนอื่นไม่ได้ยิน
หมิงเยี่ยนเฉิงได้ยินชัดเจน ใจสะดุ้ง รีบผ่อนแรง แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ
นิ้วลูบไล้ข้อมือเธอเบาๆ พูดเสียงต่ำว่า "ขอโทษ"
หลินโยวเวยจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านี่เป็นเพราะความหยิ่งในศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายของเขา?
นางทำเสียงฮึ ไม่อยากพูดกับเขา
อีกทั้งตอนนี้สถานการณ์ช่างวุ่นวาย ทำให้ทุกคนไม่มีทิศทาง
นางเป็นศูนย์กลางของประเด็น การไม่ออกเสียง ไม่ชูคอออกมา เป็นสิ่งที่ดีที่สุด
ตู้รัวซินพุ่งออกมา พยาบาลไม่รู้จักนาง ถามว่า "คุณคือหลินโยวเวย?"
ตู้รัวซินชะงักงัน ก่อนส่ายหน้า "ไม่ใช่ ฉันเป็นแม่ของหมิงเยี่ยนโจว"
พยาบาลตัวน้อยพยักหน้า แต่กลับไม่สนใจนางอีก เพียงถามต่อว่า "หลินโยวเวยอยู่ไหน?"