หมิงเยี่ยนเฉิงตบหลังมือเธอเบา ๆ “อย่าหัวเราะ ทำตัวให้สุภาพหน่อย”
“เรื่องน่าเศร้าขนาดนี้ เธอกลับหัวเราะจนฟันจะร่วงหมดปากแล้ว มันไม่เหมาะนะ”
ผู้ชายคนนี้นี่นะ พูดจริงจังแต่เจ้าเล่ห์จริง ๆ!
หลินโยวเวย “พวกเขาทำร้ายคนอื่นจนได้รับผลกรรม ฉันจะหัวเราะหน่อยไม่ได้หรือไง!”
หมิงเยี่ยนเฉิงรู้สึกว่าคำพูดของเธอถูกต้องนัก ตู้รัวซินก็สมควรได้รับผลกรรมนี่นา!
หลายปีมานี้ เขาเองก็เคยยั่วยุหมิงจ้าวคังและตู้รัวซินมาหลายครั้ง จนทำให้พวกเขาโกรธแทบบ้า แต่เขากลับไม่รู้สึกดีใจเลย
เพราะยังไงเสีย ครอบครัวห้าคนของพวกเขาก็ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาตลอด มีเพียงแม่ของเขาเท่านั้นที่รอสามีไม่กลับมาจนตรอมใจตาย
คนตายแล้วไม่สามารถฟื้นคืนชีพ
แต่ตอนนี้ เพียงคำว่า “ได้รับผลกรรม” ง่าย ๆ ของหลินโยวเวย กลับทำให้เขารู้สึกสะใจอย่างคาดไม่ถึง!
อารมณ์ของเขาก็พลอยดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เขาจึงเล่าเรื่องที่เสี่ยวหลี่สังเกตเห็นเมื่อคืนให้เธอฟังทีละประเด็น
ตู้รัวซินร้อนใจเป็นห่วงความปลอดภัยของหมิงเยี่ยนโจว จึงให้หมิงยันหรูไปตามตู้ชุนชิวมา
หมิงจ้าวคังคิดว่าเพราะเขาผลักเธอ เธอจึงจะไปตามญาติพี่น้องฝั่งตัวเองมาเป็นพวก
ในใจก็เลยไม่พอใจขึ้นมาทันที!
เขาห้ามหมิงยันหรูไว้ “ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ลูกสาวคนเดียวจะออกไปข้างนอกไม่เหมาะนะ”
“กลับบ้านก่อน มีอะไรไว้ค่อยว่ากันพรุ่งนี้”
หมิงยันหรูเองก็กลัวพ่อ และอีกอย่างก็รู้สึกว่าการไปตามคุณลุงกับพวกมาตอนนี้ก็ไม่จำเป็น