เจียงหน่วนยากจะบรรยายความรู้สึกนั้นจริง ๆ
เหมือนมีใครบางคนลื่นไหลเข้ามาในรอยแยกที่อ่อนนุ่มที่สุดของจิตสำนึกเธอ อย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง
ความรู้สึกไร้น้ำหนักจู่โจมเข้ามา
จิตสำนึกร่วงหล่นอย่างรวดเร็ว
เมื่อเธอ "ลืมตา" สิ่งที่เห็นคือผืนน้ำตื้นกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ระยิบระยับด้วยประกายสีเงินเล็กน้อย แผ่ขยายไปสุดเส้นสายตา
ผิวน้ำสงบนิ่งอย่างเหลือเชื่อ ไม่มีระลอกคลื่น ไม่มีเสียง สะท้อนภาพท้องฟ้าที่ว่างเปล่า
อุณหภูมิของน้ำอุ่นมาก ราวกับลำธารที่ถูกแสงอาทิตย์ยามบ่ายฤดูใบไม้ผลิส่อง
แต่ระดับน้ำตื้นถึงขั้นแค่ท่วมข้อเท้าของเธอเท่านั้น
นี่คือโลกทางจิตของเธอ
"สมแล้ว"
เสียงของเสิ่นอู้ดังมาจากด้านหลัง ใกล้อย่างไม่น่าเชื่อ
เจียงหน่วนหันกาย
เสิ่นอู้ยืนอยู่ห่างเธอไม่ถึงก้าว ดวงตาภายใต้การสะท้อนของผืนน้ำสีเงินนี้ เปล่งประกายสีทองจาง ๆ
เขาก้มมองน้ำอุ่นใต้เท้า ใบหน้าแสดงสีหน้าประเมินตรวจสอบ
"อบอุ่น อ่อนนุ่ม ไร้การป้องกันอย่างสิ้นเชิง"
เขายอบตัวลง นิ้วยาวเรียวปัดผ่านผิวน้ำ กระตุ้นระลอกคลื่นเล็กจนแทบมองไม่เห็น
"อาณาเขตทางจิตประเภทชำระล้างระดับ SSS ที่สมบูรณ์แบบ และเป็นเป้านิ่งที่สมบูรณ์แบบเช่นกัน"
เจียงหน่วนมองระลอกนั้นแผ่ขยายออกไปทุกทิศทาง รู้สึกราวกับถูกมองทะลุปรุโปร่ง
"ฉันถึงได้มาหาคุณสอนให้ไง ไม่ใช่เหรอ"
เสิ่นอู้ไม่รับประโยคนี้
เขาลุกขึ้นยืน สะบัดหยดน้ำจากปลายนิ้ว สายตากวาดทั่วอาณาเขตทางจิตที่ว่างเปล่าจนเกือบรกร้างนี้
เขาเอ่ยปาก เสียงก้องสะท้อนอย่างประหลาดในพื้นที่ไร้ขอบเขตนี้
"การป้องกันทางจิตไม่ได้อาศัยการก่อกำแพงแข็ง ๆ"
"ต่อให้กำแพงหนาแค่ไหนก็มีวันถูกทำลาย การป้องกันที่แท้จริงคือการเรียนรู้ที่จะแยกแยะ"
"ระบุรู้ว่าอะไรคือของตัวเธอเอง อะไรคือการบุกรุกจากภายนอก"
"และข้อกำหนดเบื้องต้นของการระบุรู้คือ เธอต้องคุ้นเคยกับทุกตารางนิ้วในอาณาเขตทางจิตของตัวเองก่อน"
เขาหันกายมาเผชิญหน้ากับเธอ
"ทีนี้ เพ่งสมาธิ สัมผัสความรู้สึกใต้ฝ่าเท้าของเธอ"
เจียงหน่วนลดสายตาลงตามคำสั่ง เพ่งความสนใจไปที่เท้า น้ำตื้นสีเงินท่วมผ่านข้อเท้าเปลือยของเธอ อบอุ่นและสงบนิ่ง
"ฉันสัมผัสได้แล้ว"
"ดีมาก"