แสงสีขาวเย็นเยียบในห้องทำงานทิ่มแทงดวงตา
พื้นผิวโลหะของโต๊ะสะท้อนแสงจากเพดาน หักเหเป็นเส้นสีขาวแสบตาเส้นหนึ่ง
บนผนังแขวนแผนที่ยุทธการของเมืองชางหลานและพื้นที่โดยรอบ มีเส้นสีแดงหลายเส้นลากพาดผ่าน ระบุพิกัดที่เขตหวงห้ามปรากฏขึ้นในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา
นอกเหนือจากนั้น ทั้งห้องทำงานแทบจะว่างเปล่า ไม่มีของตกแต่งส่วนเกินแม้แต่ชิ้นเดียว
เจียงหน่วนยืนอยู่ตรงประตู หลังแนบกับบานโลหะที่ล็อกแล้ว
ความเย็นจากแผ่นประตูซึมผ่านเสื้อผ้าบาง ๆ เข้าสู่แผ่นหลัง ทำให้เธอรู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง
ลู่ฉือเยี่ยนยืนหันหลังให้เธอ อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงาน
เขาไม่รีบเอ่ยปาก
ยกมือขวาขึ้นก่อน ใช้ฟันงับปลายถุงมือยุทธวิธีตรงปลายนิ้วกลาง แล้วค่อย ๆ ดึงลง
ถุงมือสีดำถอดออกจากนิ้วเรียวยาว เผยให้เห็นมือที่ข้อนิ้วชัดเจน
จากนั้นเป็นมือซ้าย
เสียงหนังถูกับผิวหนังดังชัดเจนเป็นพิเศษในความเงียบของห้อง
เจียงหน่วนจ้องมองนิ้วของเขาค่อย ๆ เปิดเผยทีละข้อใต้แสงไฟ หัวใจเหมือนถูกมือคู่นั้นบีบจากระยะไกล
ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ถอดถุงมืออยู่
ถุงมือทั้งสองข้างถูกโยนทิ้งลงบนโต๊ะ เกิดเสียงเบา ๆ สองครั้ง
เหมือนสลัดสิ่งเสแสร้งบางอย่างทิ้งไป
นิ้วงอเข้าเล็กน้อย กำแน่น แล้วคลายออก
เขาหันกลับมา
“มานี่”
สองคำ ไม่หนักไม่เบา
นิ้วเท้าของเจียงหน่วนขดอยู่ในรองเท้าแตะ
คอแห้งผาก เริ่มทบทวนในหัวอย่างบ้าคลั่ง ว่าตัวเองไปแตะจุดต้องห้ามของหัวหน้าหน่วยคนนี้ตอนไหน
คิดไม่ออก
ช่างเถอะ คิดไม่ออกก็เลิกคิด