กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องพยาบาลลอยคลุ้งจมูก
เจียงหน่วนพิงหมอน มองเพดานเหม่อลอย
ข้าวต้มกับหมั่นโถวที่เมิ่งหลานเอามาให้ยังเหลืออีกครึ่ง เธอไม่ค่อยมีความอยากอาหารแล้ว
เมื่อครู่ เธอก็ตระหนักถึงอีกปัญหาหนึ่งที่ทำเอาหลังสันเย็นวาบ
เจ้าของร่างเดิมฆ่าตัวตายเพราะปัญหาความสามารถในการชำระล้างนี้จริงหรือ? หรือว่า เธอฆ่าตัวตายจริงหรือ?
แผ่นกระดาษที่ซ่อนอยู่ในช่องลับของกล่องเหล็ก
[อย่าไว้ใจใครทั้งนั้น]
ประโยคนี้หมายความว่ายังไงกันแน่?
เจ้าของร่างเดิมค้นพบอะไร? หรือคาดการณ์อะไรไว้ล่วงหน้า?
แล้วก็พี่โจว เพื่อนบ้านเก่าจากเขตซี ตอนเจอกันอีกครั้ง แววตาที่หลบหลีกและสีหน้าที่เหมือนอยากพูดแต่ไม่พูดนั่น เห็นชัดว่ารู้อะไรบางอย่างอยู่
เธอต้องกลับไป
กลับไปที่เมืองชางหลานเขตซี ไปหาพี่โจว ถามทุกอย่างให้กระจ่าง
สามคำสำคัญนี้วนในหัวเธอไม่ต่ำกว่า 20 รอบ
แต่ปัญหาคือ เธอจะกลับไปได้ยังไง?
เจียงหน่วนเอื้อมมือไปสัมผัสคอตัวเอง
ตอนนี้เธอคือ "วัตถุที่ต้องควบคุมเป็นพิเศษ" ของทีมหมายเลขศูนย์ จะพูดให้ฟังขึ้นก็คือสมาชิกทีม จะพูดแรง ๆ ก็คือนกคีรีบูนที่ถูกขังไว้ในกรง
กินดื่มขับถ่ายอยู่ในฐานทั้งหมด ออกนอกฐานต้องเขียนรายงานขออนุญาตแล้วยังไม่แน่ว่าจะได้ออก ยังมีปลอกคอระบุตำแหน่งห้อยอยู่ที่คออีก
เดี๋ยวนะ
ตอนไปทำภารกิจข้างนอกเมื่อสองวันก่อน ระบุตำแหน่งปลอกคอของเธอถูกปิดชั่วคราว
ถ้าไม่มีใครไปเปิดมันใหม่... ตอนนี้เธอก็เป็นอิสระในทางทฤษฎี
ตอนนี้กลางคืนแล้ว การป้องกันภายในฐานแม้จะเข้มงวด แต่กำลังรบสูงสุดอย่างทีมหมายเลขศูนย์ก็กำลังพักผ่อน
ถ้าเธอหลบหลีกหน่วยลาดตระเวน แล้วแอบไปที่โซนโรงรถได้...
แต่ถึงแอบไปถึงโซนโรงรถแล้วยังไง?
ขโมยรถหุ้มเกราะหนักสักคัน?
เจียงหน่วนจำลองแผนบ้าระห่ำนี้ในหัวอย่างรวดเร็ว แล้วก็ล้มเลิกไปอย่างสิ้นหวัง