หมอกหนาสีเทาอมขาวพลุ่งพล่านอยู่บนดาดฟ้าไม่หยุดหย่อน
ลมทะเลพัดไอเย็นเฉียบแนบแก้ม หัวใจของเจียงหน่วนเต้นถี่และรัวหนัก
เธอคลี่ความทรงจำทั้งหมดออกจนหมด
แสงสีเขียวที่ฉีซุ่ยจุดชนวนพลังชีวิต เสียงคำรามแหบโหยของฉีเหนียน ฝ่ามือที่ลวกไหม้จากความร้อนสูง หนวดที่ทะลวงอก
ความตายและความเจ็บปวดทั้งหมด รวมถึงความสิ้นหวัง ถูกเธอแผ่กระจายไว้ในสมองโดยไม่ปิดบังสิ่งใด
วินาทีที่รอคอยปฏิกิริยาจากเสิ่นอู้นั้นยาวนานราวกับถูกยืดออกไปไม่รู้จบ
เธอกำลังรอข้อกังขา
รอคำว่า "คุณถูกมลพิษทางจิตแล้ว"
รอคำว่า "ความทรงจำของคุณเชื่อถือไม่ได้"
รอการปฏิเสธใดๆ ที่สมเหตุสมผล ปกติ และมีตรรกะ
"สิ่งที่อยู่ในหัวคุณน่ะ มันคืออะไร"
หยุดไปชั่วขณะ
เสียงเย็นชาของเสิ่นอู้ดังขึ้นอีกครั้ง
"สายโซ่ความทรงจำสมบูรณ์ ไม่มีร่องรอยการปลอมแปลงหรือดัดแปลง"
เว้นจังหวะหนึ่ง
"ผมเชื่อคุณ"
ไม่ซักไซ้ "ทำไมคุณถึงจำได้" ไม่ไต่สวน "หลักการของเวลาย้อนกลับคืออะไร" แม้แต่ความลังเลสักเสี้ยววินาทีก็ไม่มี
เธอกัดฟันกรามแน่น ข่มความร้อนรุ่มที่แทบจะทะลักออกจากเบ้าตากลับลงไปอย่างสุดกำลัง
"……ขอบคุณ" เธอตอบกลับในหัวสองคำนี้ ความเจ็บปวดจี๊ดที่ถูกหนวดทิ่มแทงอกดูเหมือนยังประทับรอยลงบนเรือนร่าง
หมอนี่ปากหมา แต่เวลาคับขันกลับพึ่งพาได้อย่างน่าประหลาด
เสิ่นอู้ไม่รับคำนี้
"ควบคุมอารมณ์ของคุณ" เสียงของเสิ่นอู้ราบเรียบจนเกือบเย็นชา "อย่าให้เจ้าแปดพวกนั่นสังเกตเห็นคุณ"
เจียงหน่วนกัดปลายลิ้นแรงๆ กลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านให้ย้อนกลับลงคอไป
ราวกับสัมผัสอารมณ์ของเธอได้ เขาจึงเสริมอีกประโยค
"หายใจเข้าลึกๆ ใช้จมูก"
บนดาดฟ้า
สวีกั๋วผิงยังคงพูดต่อไป จังหวะถี่กว่ารอบก่อนมาก และแฝงความอ้อนวอนจริงจัง
"หัวหน้าหน่วยลู่ อาการของคุณไป๋วิกฤตจริงๆ ครับ—"
"ผมน่ะได้ยินแล้ว" ลู่ฉือเยี่ยนขัดขึ้น
สายตาของลู่ฉือเยี่ยนทอดไปยังเสิ่นอู้ที่ยืนอยู่ตรงขอบดาดฟ้าด้านไกล แล้วหยุดนิ่งไปไม่ถึงครึ่งวินาที