ความเงียบในลิงก์จิตกินเวลาเพียงไม่กี่วินาที
เจียงหน่วนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น ซึ่งแผ่ออกมาจากตัวลู่ฉือเยี่ยน
เขายังไม่ได้เอ่ยปาก
แต่ไม่มีใครพูดแทรก ทุกคนต่างรอคอย
ในโลกความเป็นจริง ฉีซุ่ยยังคงโต้ตอบกับสวีกั๋วผิงอย่างต่อเนื่อง น้ำเสียงนุ่มนวลอดทน ราวกับเป็นหมอที่กำลังเก็บข้อมูลจริง ๆ
“ลูกเรือ” แปดคนล้อมรอบเขา แย่งกันตอบอย่างกระตือรือร้น
เจียงหน่วนยืนอยู่ข้างหลังเจียงเช่อ สายตามองข้ามไหล่หนากว้างของเขา ไปยังภาพของกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่โน้มตัวเข้าหาฉีซุ่ยพร้อมเพรียงกัน แผ่นหลังของเธอเย็นวาบเป็นระลอก
“การแบ่งกลุ่มในรอบที่แล้ว”
เสียงของลู่ฉือเยี่ยนดังขึ้นในลิงก์จิต ปราศจากอารมณ์ใดเกินจำเป็น
“ผมกับเสิ่นอู้ไปห้องกัปตัน เยี่ยเชวี่ยกับเจียงเช่อไปห้องเก็บสินค้า ส่วนเจียงหน่วน ฉีซุ่ย และฉีเหนียนไปพื้นที่พักลูกเรือ”
“ฉีซุ่ยสัมผัสกับผนังด้านนอกของกระสวยแพทย์โดยไม่ได้ตั้งใจ เนื่องจากแรงสั่นสะเทือนที่คาดว่าเกิดจากการระเบิดในห้องเก็บสินค้า”
“สมุดบันทึกการเดินเรือต้องเปิดอ่าน ตู้สินค้าต้องถูกเปิด”
“สามกลุ่ม สามจุดหมาย สามภารกิจที่ต้องสัมผัสด้วยตนเองถึงจะสำเร็จ”
เขาหยุดไปหนึ่งจังหวะ
“ที่เธอเดาน่ะถูกแล้ว เจียงหน่วน”
เสียงของเจียงเช่อดังขึ้นต่อเนื่องทันที “ฉีซุ่ยมีฉีเหนียนช่วยแบ่งเบาความเจ็บปวดครึ่งหนึ่ง ยังถึงขั้นหมดสภาพการต่อสู้ในพริบตา นับประสาอะไรกับพวกเราที่ต้องลงมือสัมผัสเอง”