ในวินาทีนั้น ภายในร่างของเจียงหน่วน ลำธารใสกระจ่างที่เคยเงียบสงัดก็พลันเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง
ไม่ใช่เพราะเธอจงใจบังคับ
สายน้ำคล้ายถูกปลุกให้ตื่นจากภวังค์ มันไหลทะลักออกจากร่างอย่างเงียบงัน มุ่งหน้าสู่ทิศทางหนึ่งภายในเรือ
ไม่เหมือนคราวก่อนที่ถูกเกราะอ่อนสะท้อนกลับมา
เดี๋ยวนะ
ทำไมเธอถึงนึกถึง "คราวก่อน" ได้?
ความคิดของเจียงหน่วนชะงักงัน
คราวก่อน?
คราวก่อนอะไร?
สายน้ำไม่สนใจความสับสนของเธอ มันยังคงไหลลึกเข้าไปในตัวเรือ ตรวจจับจุดหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิด
มีบางสิ่งกำลังตอบสนองเธอจากที่นั่น
เสียงสะท้อนที่แผ่วเบาจนเกือบหายไป
ราวกับสายน้ำได้ทิ้งรอยทางไว้ตั้งแต่ครั้งแรกที่มันไหลผ่าน และตอนนี้ รอยนั้นก็กลายเป็นเส้นนำทาง
ลมหายใจของเจียงหน่วนหยุดสนิท
ฝ่ามือของเธอเหมือนถูกเผาด้วยไฟร้อนแรง
เธอรีบก้มลงมองมือตัวเอง
ขาวสะอาด ไม่มีรอยขีดข่วน
แต่ความเจ็บปวดเหมือนถูกที่จับโลหะลวกจนหนังพองยังคงอยู่ ความเย็นเยียบจากหนวดที่แทงทะลุอกก็ยังไม่หายไป
แสงสีเขียวที่ฉีซุ่ยจุดระเบิดพลังชีวิตยังดูเหมือนลอยอยู่ในสายตาเธอ
ยังมีเสียงแหบพร่าของฉีเหนียนที่ตะโกนว่า
"วิ่งไปข้างหน้า! อย่าหันหลังกลับ!"
นี่คือภาพหลอนหรือ?
ไม่ใช่ มันคือความทรงจำ!
เจียงหน่วนสูดลมหายใจเย็นเฉียบ ท้องไส้ปั่นป่วนราวกับถูกพลิกกลับ
เธอจำได้แล้ว
นี่คือครั้งที่สองที่เธอยืนอยู่บนดาดฟ้านี้
ครั้งก่อน เธอใช้ลำธารในร่างสำรวจตัวเรือ แต่ถูกเกราะอ่อนที่หนาแน่นดักจับไว้
และความพยายามที่ล้มเหลวนั้นได้กลายเป็นหมุดหมาย
แล้วสิ่งมีชีวิตมหึมานั่นคืออะไรกัน?
เธอเคยร่วงหล่นเข้าไปในห้วงของมันขณะเฉียดตาย