เที่ยงของอีกวัน โรงอาหารฐาน
เจียงหน่วนนั่งอยู่ในห้องแยกเฉพาะของหน่วยหมายเลขศูนย์ ยัดหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงชิ้นหนึ่งเข้าปาก น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาทันใด
หนังหมูตุ๋นเปื่อย น้ำราดเข้มข้น รสที่ปลายลิ้นย้ำเตือนเธอ
เธอยังมีชีวิตอยู่
เมื่อวานยังอยู่บนไป๋จิง ถูกหนวดไล่สังหาร แต่วันนี้ตรงหน้ามีข้าวร้อนกับข้าวร้อน นอกห้องแยกมีคนต่อแถวตักกับข้าว อึกทึกครึกโครม
มันดีจริง ๆ
ตรงข้าม เจียงเช่อมองสีหน้าเธอแล้วหัวเราะ
เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีดำ เนื้อผ้าถูกกล้ามอกดึงรัดแน่น หัวไหล่หนากว้างยึดพื้นที่ไปครึ่งโต๊ะ แต่ตอนที่เขายิ้ม ใบหน้าที่แข็งกร้าวพลันอ่อนโยนลงหมอ
“กินอีกหน่อย” ตะเกียบยื่นมา หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสามชิ้นหล่นใส่ชามเธอ
เจียงหน่วนยังมีหมูเต็มปาก พูดอู้อี้ว่า “พอแล้ว ๆ คุณกินเองเถอะ”
“ผมสองชามแล้ว” เจียงเช่อชี้ไปที่ชามว่างตรงหน้า “คุณผอมเกินไป อีกสองวันตรวจร่างกาย หุ่นนิด ๆ ของคุณต้องไม่ผ่านฉิวเฉียดแน่”
เจียงหน่วนก้มมองข้อมือตัวเอง ผอมเกินไปจริง ๆ
ตอนที่อยู่กับเจียงเช่อ เจียงหน่วนมักรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด
ทั้งที่คนนี้ตัวใหญ่ที่สุด แรงมหาศาลที่สุด แต่ไม่มีสิ่งที่ทำให้เธออยากหนีโดยสัญชาตญาณ
ไม่เหมือนลู่ฉือเยี่ยน ยืนอยู่ตรงนั้นก็เป็นเสมือนภูเขาที่มองไม่เห็น กดทับจนหายใจไม่ออก
เจียงเช่อเป็นความรู้สึกปลอดภัยล้วน ๆ ไร้เงื่อนไขใด ๆ
เจียงหน่วนกินข้าวอีกสองคำ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจเอ่ยปาก