เจียงหน่วนค่อย ๆ ซบหน้าลงในเสื้อคลุมสูทตัวใหญ่เกินตัว ลมหายใจอุ่น ๆ ทำให้ปกเสื้อด้านในชื้น
แต่อุณหภูมิรอบตัวยังคงลดลงเรื่อย ๆ
เจียงเช่อมองเจียงหน่วนแล้วเบียดตัวมาจากเบาะคนขับ
ใช่แล้ว "เบียด"
หุ่นของเขาขนาดนั้น การพลิกตัวจากเบาะหน้ามาที่เบาะหลังถือเป็นหายนะย่อม ๆ เลยทีเดียว
หัวไหล่กว้างติดอยู่ระหว่างช่องว่างของเบาะสองตัว ตะเข็บเสื้อถูกกล้ามเนื้อแน่น ๆ ดันจนดัง "กร๊อบ" แผ่วเบา
ขาข้างหนึ่งของเขาก้าวข้ามมาก่อน หัวเข่าเกือบกระแทกต้นขาของเจียงหน่วน เธอรีบหดตัวเข้าไปด้านใน
แล้วช่วงบนของเขาก็พลิกตามมา
พื้นที่เบาะหลังทั้งหมดถูกบีบอัดหายไปกว่าครึ่งในพริบตา
หัวไหล่ของเขาบดบังแสงไฟส่วนใหญ่ที่ส่องมาจากนอกหน้าต่าง เงามืดปกคลุมลงมา ร่างของเจียงหน่วนถูกขนาดตัวของเขาบังจนมิด แหงนหน้ามองขึ้นไปก็เห็นแค่คางกับลำคอของเขา
ความรู้สึกถูกกดดันและปลอดภัยหลั่งไหลเข้ามาพร้อมกัน
ความรู้สึกขัดแย้งนี้ทำให้เจียงหน่วนอึดอัดอย่างยิ่ง
แต่กระนั้น อุณหภูมิที่เบาะหลังก็อุ่นขึ้นไม่น้อยในทันใด