ประตูห้องแต่งตัวถูกผลักเปิดออก
เจียงเช่อเดินเฉียงเข้ามา สายตาตกที่เจียงหน่วนเป็นสิ่งแรก
สายตาของเขาไล่จากเส้นผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยของเธอ ไปที่ข้างคอ แล้วก็ถึงกระดูกไหปลาร้า
ตรงนั้นมีรอยกัดสีแดงจางๆ สว่างชัดจนแสบตาท่ามกลางแสงไฟ
ร่างสูงใหญ่ของเขาเกร็งเล็กน้อย ยกมือถอดเสื้อนอกของตัวเองออกมาคลุมให้เจียงหน่วน
แรงเบามาก พอดีปิดกระดูกไหปลาร้า
"ภาพวาดนั้นยืนยันแล้วว่ามีความผิดปกติของพลังงาน" เจียงเช่อมือหนึ่งจับท้ายเสื้อของฉีเหนียนไว้ "ต้องตรวจสอบที่มา ไปกับฉันที"
ฉีเหนียนทำเสียง "เฮ้อ" "พี่เช่อ ใจเย็นๆ หน่อย—"
"ไปตรวจสอบตอนนี้เลย" เจียงเช่อไม่เปิดโอกาสให้พูดเป็นประโยคที่สอง ลากคนออกไปด้านนอก
ฉีเหนียนถูกลากไปถึงหน้าประตู หันมามองเจียงหน่วนครั้งหนึ่ง ในดวงตาที่ร้อนแรงนั้นยังมีอารมณ์ที่ยังไม่จางหาย เสียงทุ้มต่ำ "รอฉันกลับมานะ"
เจียงหน่วนเลิกคิ้ว "ไม่กลับมาก็ได้"
ประตูปิดลงตามหลังทั้งสองคน
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากข้างกายเธอ
"ต้องการพลาสเตอร์ยาไหม?"
เสิ่นอู้ไม่รู้ว่ายืนพิงขอบโต๊ะแต่งหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ มือหมุนปากกาหมึกดำด้ามหนึ่ง
"...เธอเข้ามาตอนไหน?"
"ตอนที่เจียงเช่อลากฉีเหนียนออกไป" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "ฉันหลบทางให้"
เสียงอึกทึกครึกโครมด้านหลังราวกับถูกกั้นไว้นอกโลก ห้องนี้เหลือเพียงเจียงหน่วนและเสิ่นอู้