เจียงหน่วนรู้สึกขนหัวลุก
เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่ปัจเจกที่มีเปลือกกายอีกต่อไป จิตวิญญาณถูกถอดเปลือยทั้งหมด เปิดเผยอยู่ใต้ดวงตาสีทองแนวตั้งดวงนั้น
ตั้งแต่หัวจรดเท้า ภายในภายนอก ไม่มีที่ซ่อน
เธอสัญชาตญาณอยากจะรวบรวมพลังจิต สร้างกำแพงป้องกัน
ในขณะนั้น ความมืดเบื้องหน้าเริ่มปั่นป่วน
ร่างสูงโปร่งคนหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า
เสิ่นอู้เดินออกมาอย่างช้าๆ จากฉากหลังของแสงจากดวงตาขนาดยักษ์นั้น
บนใบหน้าเขายังคงไร้ความรู้สึก
แต่เมื่อเขาอ้าปาก เสียงไม่ใช่คำทำนายจากทุกทิศทุกทางอีกต่อไป แต่กลับแหบพร่าเล็กน้อย หลุดออกจากริมฝีปากเขาอย่างชัดเจน
"แค่มองด้วยตา คงจะ..."
เขาหยุดห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว แล้วเงยหน้าขึ้น
ในดวงตาสีอ่อนคู่นั้น ตอนนี้ไม่มีการปกปิดใดๆ
"ยังไม่พอ"
ในเขตหวงห้ามที่เขาควบคุมทั้งหมดนี้ ในที่สุดเขาก็ฉีกหน้ากากทิ้ง
สายตาเหมือนตาข่ายละเอียด พร้อมด้วยความละโมบที่ถูกกักขังมานานจนในที่สุดได้เผยออกมา
แต่เจียงหน่วนไม่ถอยหลัง
เพราะเธอจำพลังนี้ได้ ถึงแม้มันจะปราศจากเครื่องปลอมแปลงในตอนนี้ แต่มันไม่เคยทำร้ายเธอ
เส้นสายสีทองที่เคยเคลื่อนอยู่บนผิวของจิตเธอ สัมผัสที่หดกลับอย่างอดทนในคาบฝึกตอนกลางคืนครั้งนั้น เธอจำได้ทั้งหมด