ในที่สุดก็พ้นจากกระแสคำขอบคุณที่พร่ำไม่หยุดและการรุกขอเบอร์โทรของซูหยาง เจียงหน่วนก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
เจียงเช่อดูดน้ำชานมแก้วสุดท้ายจนหมด แล้วโยนแก้วลงถังขยะที่อยู่ไกลห้าเมตรได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะบอกที่อยู่
"ชั้นบนสุดของโรงแรมซิงไห่ คอนเสิร์ตเล็กๆ ของฉีเหนียน"
ตลอดปีที่ผ่านมา พวกเขาตามหาแกนกลางของเขตหวงห้ามมาโดยตลอด
จุดเชื่อมต่อสำคัญที่ค้ำจุนโลกปลอมทั้งใบให้ดำเนินต่อไป อาจเป็นวัตถุบางอย่าง อาจเป็นคนบางคน หรืออาจเป็นแนวคิดบางอย่างก็ได้
วันนี้ก่อนออกจากอพาร์ตเมนต์ พวกเขาวางแผนไว้แล้วว่าจะไปหาฉีเหนียนตอนเย็น เพราะเขาได้รับของขวัญจากแฟนคลับ
ภาพวาดหนึ่งภาพ ฉีเหนียนบอกว่ารู้สึกถึงพลังงานผิดปกติจากมัน
แต่...
"พูดเล่นหรือไง?" เจียงหน่วนหยุดก้าวเท้า "เมื่อกี้ที่ห้างสรรพสินค้าเพิ่งถล่มไปครึ่งถนน คอนเสิร์ตยังจะจัดต่อไปอีกเหรอ?"
"ตอนแรกแจ้งยกเลิกไปแล้ว" เจียงเช่อหันข้าง "แต่แฟนคลับโวยวายกันใหญ่ พอแรงกดดันจากกระแสสังคมมา ผู้จัดก็เลยจัดตารางใหม่"
"สมกับเป็นที่หนึ่งในกลุ่มดาวรุ่ง" เจียงหน่วนเอ่ยด้วยความทึ่ง
ฉีซุ่ยยังไม่ถูกพบตัว นี่เป็นวันที่สามแล้ว
แต่ฉีเหนียนที่ยืนอยู่บนเวทีในตอนนี้ ไม่ได้หมายความว่าเขาไร้ความรู้สึก
ตรงกันข้าม
นี่มันเป็นวิธีการต่อสู้แบบทรมานตัวเองชัดๆ
แผนของลู่ฉือเยี่ยนชัดเจนตั้งแต่แรก เหมือนไวรัสที่แทรกซึมเข้าไปในทุกเส้นเลือดของโลกใบนี้
และสถานะดาราของฉีเหนียนคือมีดที่คมที่สุดในมือของเขา
การเป็นที่จับตามองของคนทั้งประเทศหมายถึงการรวมข้อมูล หมายถึงโอกาสได้แตะต้องเบาะแสทุกอย่าง
ตราบใดที่การเชื่อมสัมผัสกับพี่ชายยังไม่ขาด ฉีเหนียนก็จะสวมหน้ากากที่ไร้ที่ตินี้ต่อไป ใช้ทุกโอกาสที่หาได้โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง เพื่อค้นหาต้นตอที่กักขังพวกเขาไว้ที่นี่
ถึงแม้ตอนยิ้มให้กล้อง หัวใจของเขาจะแทบบ้า
เจียงหน่วนยัดแก้วน้ำชานมเปล่าลงถังขยะข้างทาง
"ไปกันเถอะ"
*
ชั้นบนสุดของโรงแรมซิงไห่
วินาทีที่ลิฟต์เปิดออก คลื่นเสียงแทบจะผลักเจียงหน่วนกลับเข้าไป
เสียงกรีดร้อง แสงแท่งไฟเรืองแสง กลิ่นน้ำหอมที่คลุ้งในอากาศ และเสียงหัวเราะตื่นเต้นของเหล่าสาวๆ เต็มห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดจนแน่นขนัด