มือของฉีซุ่ยวางบนด้ามเข็นรถเข็นของเธอ น้ำเสียงจริงจังขึ้นมา “หน่วนหน่วน”
“หืม?”
“เดี๋ยวไม่ว่าใครพูดกับเธอ เธอก็บอกไปว่า: เรื่องนี้ฉันไม่ทราบ ต้องถามหัวหน้าทีมของพวกเรา”
เจียงหน่วนหันไปมองเขา
ดวงตาคู่นั้นที่มักมีรอยยิ้มอ่อนโยนอยู่เสมอ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยแววเคร่งขรึม มุมปากถึงกับเม้มแน่น
ทั้งที่ยังอยู่ในเรือนกระจกอบอุ่น แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดที่กำลังจะมาถึงจากตัวเขาก่อน
เธอรู้สึกกังวลเล็กน้อยแล้วพยักหน้า
ฉีซุ่ยเข็นรถเข็นต่อไป เดินกลับทางเดิม
เดินไปได้สองก้าว น้ำเสียงก็กลับมาอ่อนโยนอีกครั้ง
“ไม่ต้องกลัว คนของหมายเลขศูนย์ หมายเลขศูนย์ปกป้อง”
รถเข็นบดผ่านทางเดินหินกรวดในพื้นที่เพาะปลูก เสียงกุกกักดังชัดเจนเป็นพิเศษในเรือนกระจกที่เงียบสงบ
ใบไม้สีเขียว มะเขือเทศ และแสงแดดอบอุ่นเมื่อครู่ เปลี่ยนรสชาติไปหมดสิ้น
ฉีซุ่ยพาเธอกลับไปส่งที่ห้องพัก
เจียงหน่วนลุกขึ้นจากรถเข็น แม้ขาจะยังอ่อนแรง แต่ก็ดีกว่าตอนเช้ามาก
“ฉันไปประชุม” เขาลุกขึ้นยืน ตบศีรษะเธอเบาๆ “อยู่เงียบๆ ล็อกประตูด้วย”
เจียงหน่วนมองดูเขาหันหลังเดินเข้าลิฟต์ตัวหนึ่งไม่ไกลออกไป
วินาทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง เธอเห็นเขายกมือกดเครื่องสื่อสาร สีหน้าด้านข้างไม่ใช่รุ่นพี่ที่อ่อนโยนคนนั้นอีกแล้ว