การพบปะถูกจัดขึ้นในห้องประชุมเล็ก ๆ ที่ชั้นหนึ่งของอาคารหลัก
ก่อนเข้าไป เสิ่นอู้ก้มลงกระซิบข้างหูเธอว่า "ผมรออยู่ข้างนอก ถ้าเกินห้านาที จะเรียกหัวหน้าทีม"
ในห้องประชุมมีเพียงคนเดียว
เวินซวี่อันดูอ่อนกว่าที่เธอคาดไว้ ใบหน้าอ่อนโยน มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ดูเหมือนศาสตราจารย์หนุ่มที่ได้รับความนิยมในมหาวิทยาลัย
นิ้วเรียวยาวกำลังหมุนปากกาอย่างไม่รีบร้อน
"นั่งสิ" เขาเชยคางขึ้นเล็กน้อย
เจียงหน่วนรู้สึกเจ็บตื้อที่เอวและหลังซึ่งถูกบดขยี้เมื่อคืน แต่เธอควบคุมกล้ามเนื้อไว้ ทำให้ท่านั่งของตัวเองดูไม่ออกเลยว่าฝืน
"คุณเรียกฉันเหรอคะ?" เธอพยายามทำให้สีหน้าแสดงความเกร็งและสับสนอย่างพอเหมาะ
"แค่คุยเล่นเฉย ๆ" เวินซวี่อันยิ้มบาง ๆ เลื่อนถ้วยชามาใกล้ทางเธอ
เจียงหน่วนไม่แตะถ้วยชานั้น
"วันนี้เห็นคุณถูกฉีซุ่ยเข็นกลับมาบนรถเข็น ไม่ค่อยสบายหรือ?"
หัวใจของเจียงหน่วนบีบรัดขึ้นมา
"ค่ะ วันนี้ฉันไม่สบาย" เจียงหน่วนพยักหน้า "ฉันรู้สึกเหมือนจะเป็นหวัด"
ทุกประโยคคือความจริง
เวินซวี่อันพยักหน้า ไม่มีความเคลื่อนไหวใดในแววตา
"ได้ยินว่าคุณเพิ่งเข้ามาในฐานได้ไม่นาน? ทีมหมายเลขศูนย์ไม่เคยรับคนนอก แล้วคุณเข้ามาได้ยังไง?"
"ฉันเจอคนของหมายเลขศูนย์ในเขตหวงห้าม" เจียงหน่วนลดสายตาลงเหมือนจะเขินอาย "คง... ฉันมีความสามารถที่พวกเขาต้องการพอดีมั้งคะ"