ลู่ฉือเยี่ยนหยิบบางอย่างออกมาจากลิ้นชัก
ขวดหนึ่ง
ขวดแก้วสีน้ำตาลเข้ม รูปทรงและแพ็กเกจจิ้งแบบนั้น มันคือเหล้า
“ถ้าตื่นเต้น ก็ดื่มสักหน่อยก่อนก็ได้” ลู่ฉือเยี่ยนผลักขวดมาตรงกลางโต๊ะ น้ำเสียงอาจเรียกได้ว่าอ่อนโยนด้วยซ้ำ
เจียงหน่วนจ้องมองขวดนั้น
“วิสกี้” เขาเสริมอีกประโยคตามจังหวะ “ตอนนี้ราคาตลาดมืด ขวดหนึ่งน่าจะแลกได้ลูกระเบิดแรงสูงหนึ่งลูก”
ของที่แพงขนาดนี้...
เธอจ้องมองเหล้าขวดนั้นอยู่นาน จากนั้นก็ยื่นมือไปหยิบมา
เสียงฝาขวดถูกบิดเปิดดังขึ้นอย่างชัดเจนในห้องที่เงียบสงัด
เธอเงยหัวดื่มอึกหนึ่ง
ความเผ็ดร้อนแล่นจากลำคอลงไปเผาถึงท้อง แล้วเด้งกลับขึ้นมาเป็นไอร้อน ทำให้เบ้าตาของเธอร้อนผ่าวจนแทบจะเอ่อ
แต่พอความเผ็ดผ่านไป ก็เป็นไออุ่นที่มาช้า กระจายจากท้องไปยังแขนขา เหมือนถูกไออุ่นค่อย ๆ ห่อหุ้ม
โลกเริ่มไม่มั่นคงนักแล้ว มุมโต๊ะสั่นไหว ไฟส่องสว่างสั่นไหว ใบหน้าที่หล่อเหลาเกินเหตุของลู่ฉือเยี่ยนก็สั่นไหวเช่นกัน
หลังจากนั้น เมิ่งหลานก็เอารองเท้าแตะคู่หนึ่งมาให้เธอ
นุ่มนิ่ม อบอุ่น
ในที่สุดก็ไม่ต้องเดินเท้าเปล่าบนพื้นเย็นเฉียบอีกต่อไป
เธอถูกลู่ฉือเยี่ยนพาออกจากห้องรักษาพยาบาลนั้น
บนทางเดินมีแต่เสียงฝีเท้าของพวกเขาสองคน เขาเดินนำหน้า ก้าวยาวช้ากว่าปกติเล็กน้อย
เธอเดินตามหลังลู่ฉือเยี่ยนไปอย่างมึนงง
ประตูบานหนึ่งถูกผลักออกตรงสุดทางเดิน B3-07
ด้านในเป็นห้องชุด ห้องกว้างกว่าที่เธอคิด ห้องนอนก็นุ่มกว่าที่เธอคาดไว้
ไฟถูกปรับเป็นโทนอุ่นต่ำ ที่นอนสีเทาเข้มถูกปูไว้อย่างเรียบเนียน ราวกับจงใจจัดแต่ง
เธอเดินไปที่เตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง ปล่อยตัวลงในที่นอนที่นุ่มสบายจนเกินไป