ดวงตาสีทองแนวดิ่งนั่น ทำให้สมองของเจียงหน่วนปลอดโปร่งขึ้นมา
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเริ่มสั่นไหว
โครงร่างของห้องหนังสือเริ่มบิดเบี้ยวรุนแรง ถ้วยกระเบื้อง ขนมเปี๊ยะไส้ถั่วแดง รองเท้าแตะนุ่มคู่นั้นข้างโซฟา ทุกสิ่งที่อบอุ่นและคุ้นเคยกำลังแตกสลายในแบบที่ไร้เสียง
ใต้ฝ่าเท้าของเธออ่อนยวบ เธอคุกเข่าลงกับพื้น
ดวงตาสีทองแนวดิ่งนั่นลอยเด่นอยู่ตรงหน้าเธอ
ใกล้เพียงแค่เอื้อม แขวนอยู่ใจกลางโลกที่กำลังพังทลาย
จ้องมองเธออย่างเยือกเย็น
และรอเธออยู่เช่นกัน
[ตื่นขึ้นมา]
*
วินาทีต่อมา เธอก็ลืมตาขึ้นทันที
ความมืดที่หนักอึ้งและแท้จริงกดทับอยู่บนเปลือกตา สติสัมปชัญญะเหมือนถูกใครบางคนกระชากขึ้นจากห้วงน้ำลึก
เธอหอบหายใจแรง
สายตาพร่ามัวอยู่ไม่กี่วินาทีจึงค่อย ๆ โฟกัส เป็นเพดานเดิมในความฝัน
แต่ความรู้สึกคุ้นเคยในฝันนั้น หายไปแล้ว
มีใครบางคนจับข้อมือเธอไว้ แรงบีบแน่นมาก
เจียงหน่วนหันหน้าไป
เยี่ยเชวี่ยนั่งอยู่ริมเตียง
เขาโน้มตัวมองเธอ ใบหน้าครึ่งหนึ่งมีเค้าสลัวจากโคมไฟหรี่แสงข้างหัวเตียงส่องออกมา
สีหน้าของเขา คือความเคร่งเครียดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
นัยน์ตาสีดำที่เย็นชามาตลอดคู่นั้น ในตอนนี้กดทับอารมณ์บางอย่างที่ถูกกักไว้แน่น
อารมณ์นั้นเหมือนเป็นความกลัว
สไนเปอร์ที่ราวกับเทพสังหาร กำลังมองเธอด้วยแววตาเช่นนี้
“เจียงหน่วน” เสียงของเยี่ยเชวี่ยต่ำมาก “ได้ยินที่ฉันพูดไหม”
เจียงหน่วนอ้าปาก เสียงแหบเล็กน้อย
“…ได้ยิน”
สีหน้าของเยี่ยเชวี่ยผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่มือก็ยังไม่ปล่อย
สายตาของเจียงหน่วนข้ามไหล่เขาไปเห็นอีกคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเยี่ยเชวี่ย
เสิ่นอู้
ไม่ได้ใส่เสื้อนอก มีเพียงชุดนอน ปกเสื้อเปิดกว้างสบาย ๆ ผมค่อนข้างยุ่งเหยิง เห็นชัดว่ามาอย่างรีบร้อน
ดวงตาสีอ่อนนั่นกำลังมองเธออย่างเงียบเชียบ แววตานั้นเธอเคยเห็นมาก่อน
เสิ่นอู้เป็นแบบนี้ในตอนที่วิเคราะห์สถานการณ์ เยือกเย็นเหมือนเครื่องจักรไร้ความรู้สึก
“เกิดอะไรขึ้น” เจียงหน่วนใช้ศอกดันตัวลุกขึ้น สมองรู้สึกวิงเวียน
มืออีกข้างของเยี่ยเชวี่ยยื่นมาประคองหลังเธอทันทีและมั่นคง อุณหภูมิจากฝ่ามือแผ่ซึมผ่านชุดนอนเนื้อบางเข้ามา