เจียงหน่วนฝันสั้น ๆ ครั้งหนึ่ง
ในฝันไม่มีภาพชัดเจน มีเพียงกระแสน้ำอุ่นที่โอบล้อมทั่วร่าง
กระแสน้ำประคองเธอไว้ โยกเยกเบา ๆ เหมือนตอนเด็กที่ถูกผู้เป็นพ่อแบกขึ้นบ่าเดินผ่านถนนในคืนฤดูร้อน
ความรู้สึกปลอดภัยที่ห่างหายไปนาน แทบจะเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย ทำให้เธอเคลิ้มหลับ
เธออยากหาจุดค้ำยัน
ดังนั้น เธอจึงเอนกายพิงไป
สัมผัสนั้นอบอุ่น แข็งแกร่ง และสั่นสะเทือนเบา ๆ ตามจังหวะที่สม่ำเสมอ ดั่งเสียงหัวใจเต้นที่มั่นคง
เธอขยับซุกตัวอย่างมึนงง แก้มแนบกับความอบอุ่นนั้น รู้สึกสบายดี มือก็วางทาบลงไปโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือสัมผัสถึงพื้นผิวแข็งที่แบ่งเป็นช่วง ๆ ชัดเจน
ผ่านเนื้อผ้า ปลายนิ้วเลื่อนลงไปตามโครงร่างนั้น
ก้อนหนึ่ง สองก้อน เรียงตัวเหมือนทางเดินปูหินที่ถูกแกะสลักอย่างประณีต
แต่มันอุ่นกว่าหินมาก สัมผัสก็ดีกว่ากันเยอะ
และมันขยับได้ด้วย
เดี๋ยวนะ... สัมผัสนี้
นิ้วของเธอทดลองกดลงไปอีกครั้ง
แข็ง
กดอีก
แข็งขึ้น
และทางเดินหินนั่นก็สั่นไหวเล็กน้อยใต้ฝ่ามือของเธอ
สมองของเจียงหน่วนในที่สุดก็เปลี่ยนจากโหมดพักเครื่องเป็นเปิดเครื่องตรวจสอบตัวเอง
เธอค่อย ๆ ลืมตา
สิ่งแรกที่ปรากฏในสายตา คือแนวกระดูกไหปลาร้าที่ชัดเจน ถัดขึ้นไปเป็นลูกกระเดือกที่ขยับเล็กน้อย กรามที่เกร็งแน่น และดวงตาดำสนิทลึกล้ำที่จ้องมองเธออย่างเงียบ ๆ
เยี่ยเชวี่ย
ตาของเจียงหน่วนเบิกกว้างขึ้นทันที
ตื่นเต็มตาแล้ว
เธอไม่รู้ว่าตัวเองกลิ้งเข้ามาตอนไหน
เธอนอนหันหน้าเข้าหากำแพงแท้ ๆ ยังเว้นระยะห่างปลอดภัยไว้เกือบครึ่งแขน
แต่ตอนนี้
หัวของเธอหนุนอยู่บนแขนของเยี่ยเชวี่ย แขนข้างนั้นถูกเธอกดทับไว้ไม่รู้กี่นาน บนแขน... มีรอยน้ำลายของเธอ
ร่างกายของเธองอตัวตะแคงเข้าไปในอ้อมกอดของเขา เข่าค้ำอยู่บนต้นขาของเขา ทั้งคนเหมือนแมวไร้กระดูกขดอยู่ในอ้อมแขน
ส่วนมือขวาอันเป็นต้นเหตุ วางทาบอย่างเปิดเผยอยู่บนหน้าท้องที่ถูกชายเสื้อนอนเปิดออกเล็กน้อยของเขา นิ้วทั้งห้าถึงขั้นจับเกร็งกล้ามเนื้อที่แน่นนั้นอย่างไม่รู้ตัว