“วันนี้ทั้งวันฉันรู้สึกตัวเบาหวิว เหมือนมีพลังเหลือเฟือใช้ไม่หมด แถม...”
เจียงอีหนั่วชะงักไป ใบหน้าขาวผ่องงดงามฉายแววภาคภูมิใจ “ฉันพบว่าความจำของฉันดีขึ้นจนน่ากลัวเลยล่ะ!”
“ตอนเรียนวันนี้ เนื้อหาที่อาจารย์ที่ปรึกษาสอน แค่ฉันกวาดตามองรอบเดียว ก็จำได้ขึ้นใจหมดเลย ฮิ ๆ”
เฉินโม่มองเด็กสาวที่ราวกับได้สมบัติล้ำค่าแล้วอมยิ้ม “แค่นี้ยังไม่เท่าไรหรอก ตั้งใจบำเพ็ญเพียรให้ดี ต่อไปยังมีเรื่องที่ทำให้เธอทึ่งอีกเยอะ”
“จริงเหรอ”
เจียงอีหนั่วอมยิ้มพลางมองเฉินโม่ คล้ายจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยอย่างซุกซนว่า “พี่เฉินโม่ ถ้าต่อไปฉันเก่งขึ้นมาก ๆ ฉันจะเก่งกว่าพี่ได้ไหม”
ได้ยินเช่นนั้น เฉินโม่ก็หัวเราะไม่ออกบอกไม่ถูก
เก่งกว่าฉันหรือ?
เป็นไปไม่ได้หรอก
ยิ่งระดับบำเพ็ญของเธอสูงขึ้น ระดับบำเพ็ญที่ฉันถ่ายทอดกลับไปให้ก็ยิ่งสูงขึ้นตาม
ฉันย่อมอยู่เหนือกว่าเธอตลอดไป
แต่เฉินโม่ยังไม่คิดบอกเรื่องนี้กับเด็กสาวตอนนี้
จึงตอบว่า “ก็มีโอกาสนะ”
“ฮิ ๆ ถ้าฉันเก่งกว่าพี่เมื่อไร พี่มาอยู่เป็นเพื่อนฉันทุกวันได้ไหม” เจียงอีหนั่วถามอย่างคาดหวัง
“อยู่เป็นเพื่อนทำไมล่ะ” เฉินโม่ถามอย่างไม่เข้าใจ
“ก็ปกป้องพี่ไง” เจียงอีหนั่วยิ้มพลางตอบ
เฉินโม่ชะงักไปเล็กน้อย
แล้วก็ยิ้มตาม
เซียนชางหมิงผู้ยิ่งใหญ่ ผู้โลดแล่นในโลกบำเพ็ญเซียนมาห้าร้อยปี จนหมื่นเผ่าพันธุ์หวาดผวา
กลับมีวันที่ถูกเด็กสาวตัวน้อยซึ่งเพิ่งอยู่ขั้นฝึกปราณชั้นหนึ่งบอกว่าจะปกป้องอย่างนั้นหรือ?
แน่นอนว่าเฉินโม่ไม่คิดจะทำลายความตั้งใจของเธอ