“ฮิ ๆ ดีใจที่ชอบนะ” เจียงอีหนั่วเผยยิ้มหวาน
เฉินโม่ถามต่อ “จริงสิ อีหนั่ว อยากกินอะไรไหม?”
“แล้วพี่ล่ะ อยากกินอะไร?” เจียงอีหนั่วถามกลับ
“อะไรก็ได้ พี่ไม่ค่อยเลือกกิน” เฉินโม่ตอบอย่างสบาย ๆ
ด้วยขั้นบำเพ็ญระดับเขา ไม่จำเป็นต้องกินอาหารมานานแล้ว
การกินอาหารของมนุษย์ธรรมดาก็แค่สนองความอยากลิ้มรสเท่านั้น
ถือโอกาสสัมผัสกลิ่นอายชีวิตสามัญอีกครั้งก็เท่านั้น
เจียงอีหนั่วกลอกตาไปมา ดูเหมือนจะวางแผนไว้ก่อนแล้ว เธอเอ่ยอย่างคาดหวังว่า “พี่เฉินโม่ หนูรู้จักร้านอาหารตะวันตกชื่อ ‘ซิงคง’ อยู่ใจกลางเมืองค่ะ!”
“สเต๊กที่นั่นอร่อยมาก แล้วก็... บรรยากาศดีเป็นพิเศษ เราไปที่นั่นกันนะคะ?”
“ได้สิ” เฉินโม่พยักหน้า
พอได้ยินว่าเฉินโม่ตอบตกลง เจียงอีหนั่วก็ดีใจสุด ๆ
เธอยื่นมือทั้งสองข้างออกไปโดยไม่รู้ตัว แล้วคล้องแขนเฉินโม่อย่างเป็นธรรมชาติ
เฉินโม่ไม่ได้ใส่ใจอะไร ทั้งสองจึงเดินเคียงกันออกไป
เวลานี้เป็นช่วงเลิกเรียนพอดี หน้าโรงเรียนจึงมีผู้คนเดินขวักไขว่
ดาวมหาวิทยาลัยเจียงเป่ยคนใหม่ถึงกับเป็นฝ่ายคล้องแขนนักศึกษาชายคนหนึ่ง!
ภาพสนิทสนมเช่นนี้ย่อมตกอยู่ในสายตาของนักศึกษานับไม่ถ้วน
ทุกคนมองแผ่นหลังของชายหญิงที่เดินจากไป ดวงตาแทบถลนออกมา
“เชี่ย! นั่นดาวมหาวิทยาลัยเจียงใช่ไหม?”
“ใช่เธอจริง ๆ ให้ตายสิ เธอมีแฟนแล้วเหรอ ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?”
“โห เมื่อคืนไม่ได้อ่านกระทู้ในเว็บบอร์ดหรือไง? ผู้ชายคนนี้แหละที่ไปเดินเล่นกับดาวมหาวิทยาลัยเจียงเมื่อคืน”
“เฮ้ย อย่าว่าไป นั่นหมอนั่นจริง ๆ ด้วย!”