“รู้มาบ้าง”
เฉินโม่เลิกคิ้ว ก่อนตอบสั้น ๆ
จากนั้นก็จ้องลั่วชิงเฉิงเขม็งแล้วถามต่อ “พูดต่อสิ ช่องทางอะไร?”
“หรือว่าในหุบเหวมังกรยังมีอุโมงค์มิติพิเศษอยู่อีก?”
พอได้ยินเฉินโม่ถามย้ำ ใบหน้างดงามไร้ที่ติของลั่วชิงเฉิงก็ฉายแววจริงจังขึ้นมา
นางมองเฉินโม่แล้วเอ่ยเสียงเบา “สามี ในเมื่อเจ้ารู้จักหุบเหวมังกร ก็น่าจะรู้ด้วยว่าที่นั่นแบ่งออกเป็นห้าเขตใช่ไหม?”
เฉินโม่พยักหน้า
เรื่องนี้เขาไม่ใช่คนแปลกหน้า
ก่อนหน้านี้ ตอนค้นวิญญาณชิงเฟิ่ง
เขาเคยพบข้อมูลเกี่ยวกับการแบ่งเขตดินแดนในความทรงจำของนาง
แม้หุบเหวมังกรจะเป็นโลกใบเล็ก แต่ก็กว้างใหญ่ไม่น้อย
โดยหลักแล้วแบ่งออกเป็นห้าเขตใหญ่
ได้แก่ เขตมารใหญ่ เขตมารเล็ก เขตปีศาจ เขตเทพ และเขตมนุษย์!
“เทพราชัน” ที่คิดจะจับวอนยองไป
ก็คือยอดฝีมือไร้เทียมทานคนหนึ่งในเขตมนุษย์
ลั่วชิงเฉิงจึงเริ่มอธิบาย “ในเขตมารเล็กของหุบเหวมังกร มีทะเลอันตรายแห่งหนึ่งชื่อทะเลอู๋ว่าง”
“กฎฟ้าดินที่นั่นไม่สมบูรณ์ กระแสมิติไม่มั่นคงอย่างยิ่ง ทั้งยังมีรอยแยกมิติและกระแสปั่นป่วนเกิดขึ้นอยู่ตลอดปี”
พูดถึงตรงนี้ ลั่วชิงเฉิงก็ถอนหายใจ แววตาเผยความจนใจออกมา “สามีก็รู้ ตอนมหันตภัยครั้งนั้น ดวงจิตเทพของข้าเสียหายอย่างหนัก”