เห็นท่าทางของลั่วชิงเฉิงแล้ว
หางตาเฉินโม่กระตุกเล็กน้อย
ในใจอดพูดไม่ออกอีกครั้งไม่ได้
“ชิงเฉิง ใจเย็นก่อน!”
เฉินโม่สูดหายใจลึก “ยังมีอีกสองเรื่อง รอถามให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน”
“หา? ยังมีอีกเหรอ?”
ลั่วชิงเฉิงเม้มริมฝีปากแดงอย่างไม่พอใจ ก่อนเอ่ยเสียงออดอ้อนว่า “สามี เราทำกันให้เสร็จก่อนแล้วค่อยถามได้ไหม?”
“ไม่ได้”
“คุณ...”
ลั่วชิงเฉิงกลอกตาใส่เขาอย่างมีเสน่ห์ “ก็ได้ ๆ งั้นรีบถามมาสิ!”
“ฉันแทบจะทนไม่ไหวแล้ว ไม่ได้ทำกับคุณมานานเกินไป”
“อีกอย่าง เวลาของฉันก็มีจำกัด อย่างมากก็เหลืออีกสามชั่วโมง พลังวิญญาณของฉันก็จะประคองต่อไม่ไหว แล้วต้องเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง”
เฉินโม่ “...”
เขาคร้านจะคิดมาก พลิกข้อมือแล้วหยิบกุญแจที่ได้มาจากตระกูลตงในมณฑลกว่างฝู่วันนี้ออกมา