เห็นสีหน้าภาคภูมิใจเล็ก ๆ ของนางแล้ว
เฉินโม่ก็รู้สึกขัดใจขึ้นมา
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังรวบรวมสมาธิ ก่อนเอ่ยถามข้อสงสัยในใจออกมา
“ลั่วชิงเฉิง ตกลงเจ้าเป็นใครกันแน่?”
“ก่อนหน้านี้ฉันเคยเดาไว้ว่า เธอน่าจะเป็นผู้บำเพ็ญท้องถิ่นในยุคโบราณของโลก ใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินคำถาม สีหน้าเย้ายวนของลั่วชิงเฉิงก็เริ่มเลือนหายไป
นางพยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วตอบว่า “ท่านสามีเดาได้ถูกต้อง ข้าเป็นผู้บำเพ็ญท้องถิ่นของโลกจริง ๆ”
“เพียงแต่...เรื่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อหมื่นปีก่อนแล้ว”
“หมื่นปีก่อน?”
เฉินโม่เลิกคิ้ว ก่อนถามต่อ “ลั่วชิงเฉิง เมื่อหมื่นปีก่อน โลกเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“เหตุใดอารยธรรมการบำเพ็ญเซียนบนโลกถึงขาดช่วงไปอย่างกะทันหัน? แล้วตัวเธอ...”
“ท่านสามี อย่าเพิ่งร้อนใจ ฟังข้าค่อย ๆ เล่าเถิด” ลั่วชิงเฉิงกล่าว