“ชิงหลวน เป็นอะไรไป? ทำไมจู่ ๆ ถึงไม่พูดล่ะ? เรื่องเงินคุณวางใจได้จริง ๆ คุณเรียกเท่าไรก็ได้เท่านั้น” ฉู่เทียนสงถามต่อ
เสิ่นชิงหลวนได้สติกลับมา สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนปฏิเสธตรง ๆ
“คุณฉู่ ขอโทษด้วย นี่ไม่ใช่เรื่องเงินหรอกค่ะ เรื่องนี้...ฉันช่วยไม่ได้”
“ช่วยไม่ได้?”
ฉู่เทียนสงชะงักไป เสียงดังขึ้น “ชิงหลวน ในเจียงเป่ยยังมีเรื่องที่คุณจัดการไม่ได้ด้วยหรือ?”
“ก็แค่นักศึกษาจน ๆ ที่ไม่มีเบื้องหลังคนหนึ่ง คุณกำลังล้อผมเล่นอยู่หรือไง?”
ไม่มีเบื้องหลัง?
นักศึกษาธรรมดา?
เสิ่นชิงหลวนอดยิ้มขื่นในใจไม่ได้
พูดไปก็ไม่ผิด
ประวัติของเฉินโม่สะอาดจริง ๆ สะอาดราวกับกระดาษเปล่า
แต่ก็เพราะเป็นแบบนี้ ถึงยิ่งแสดงให้เห็นว่าเฉินโม่น่ากลัวแค่ไหน
นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่งจะโบกมือเพียงครั้งเดียว แล้วทำให้หลิวเฉียงกับพวกพ้องหายไปทั้งคนทั้งกระดูกได้อย่างไร?
เห็นชัด ๆ ว่าเป็นยอดฝีมือเฒ่าที่ซ่อนตัวอยู่
คนระดับนี้ เธอหลบให้พ้นยังแทบไม่ทัน แล้วจะกล้าไปหาเรื่องเองได้อย่างไร?
“คุณฉู่ ฉันขอเตือนคุณได้แค่ประโยคเดียว”
เสิ่นชิงหลวนไม่รู้ว่าฉู่เทียนสงกับเฉินโม่มีเรื่องบาดหมางอะไรกัน ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว และไม่กล้าพูดเรื่องของเฉินโม่ออกไป
“เฉินโม่คนนั้น คุณอย่าไปหาเรื่องเขาจะดีกว่า อย่าไปยุ่งด้วย ไม่อย่างนั้นอาจเกิดปัญหาขึ้นได้”