“เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่รู้จักหรอก”
หวังพั่งจื่อเกาหัวแล้วนึกทบทวน “อายุประมาณ 27-28 ปี ใส่ชุดทำงาน ดูสวยทีเดียว บุคลิกคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง แวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนในมหาวิทยาลัยเรา”
“เธอบอกว่ามีธุระสำคัญจะคุยกับนาย พอนายมาถึงแล้วให้โทร. กลับไปหาเธอ”
“นี่ ยังทิ้งโน้ตไว้ให้ด้วย”
พูดจบ หวังพั่งจื่อก็ล้วงกระดาษโน้ตที่พับเป็นสี่เหลี่ยมเรียบร้อยออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้เฉินโม่
เฉินโม่รับมา กวาดตามองแวบหนึ่ง
บนกระดาษมีเพียงเบอร์โทรศัพท์มือถือหนึ่งชุด กับข้อความสี่คำว่า ต้องโทร. กลับโดยด่วน
แม้แต่ชื่อคนเขียนก็ไม่มี
เฉินโม่โยนมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ กระดาษโน้ตลอยลงถังขยะข้าง ๆ
หวังพั่งจื่อ “……”
“พี่โม่! โยนทิ้งทำไมล่ะ?”
เขาทำหน้าเสียดาย “เกิดเธอมีธุระอะไรขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไง?”
“นายก็บอกเองว่าไม่รู้จัก”
เฉินโม่ตอบเสียงเรียบ “คนที่ไม่รู้จักกัน ฉันจะไปสนใจทำไม ถ้ามีธุระสำคัญจริง เดี๋ยวเธอก็มาหาเอง”
โหดจัด
หวังพั่งจื่อยกนิ้วโป้งให้ ยอมใจแล้ว
ความหนักแน่นของพี่โม่ หาใครเทียบไม่ได้จริง ๆ
…………
ตลอดบ่ายนั้น เฉินโม่อ่านนิยายมาตลอด
ระหว่างนั้น เจียงอีหนั่วส่งข้อความมาหาเป็นระยะ
“พี่เฉินโม่กำลังทำอะไรอยู่คะ”
“พี่เฉินโม่ ทำไมไม่ตอบหนูเลยคะ”
“พี่เฉินโม่ คืนนี้พอมีเวลาว่างไหมคะ”
…………
ข้อความเหล่านี้มีทั้งที่ส่งมาตอนบ่ายวันนี้และตอนเช้า
เฉินโม่ไม่ชอบคุยแชตอยู่แล้ว จึงไม่เคยตอบกลับ