ที่จริงแล้ว
ตอนอยู่ที่สนามกีฬาเมื่อครู่ เฉินโม่ก็สังเกตเห็นชิงเฟิ่งแล้ว
คนผู้นี้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแก่นทองช่วงปลายอย่างชัดเจน!
แต่กลับจงใจซ่อนระดับพลัง แล้วปลอมตัวเป็นผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาคนหนึ่ง?
พฤติกรรมเช่นนี้น่าสงสัยเกินไป
เฉินโม่จึงเผื่อทางหนีทีไล่เอาไว้
ก่อนจากมา เขาทิ้งจิตหยั่งรู้สายหนึ่งไว้บนตัวนาง
ไม่คิดเลยว่า
จะได้พบเบาะแสสำคัญจริง ๆ!
「ผู้อาวุโส...」
ชิงเฟิ่งได้สติขึ้นมาบ้าง
พยายามข่มความตื่นตระหนกในใจ
ฝืนยิ้มออกมาอย่างยากเย็น รอยยิ้มนั้นดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก 「ท่าน...มาที่นี่ได้อย่างไร?」
「แน่นอนว่ามาหาเจ้า」 เฉินโม่ตอบเสียงเรียบ
「มาหาฉัน?」
ชิงเฟิ่งไม่เข้าใจ ทั้งยังถามอย่างประหม่า 「ผู้อาวุโส...ท่านมาหาฉันทำไม? ดูเหมือนว่า...พวกเราจะไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกันนี่?」
「ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกัน?」
เฉินโม่มองนางพลางกล่าวเสียงเย็น 「คำพูดที่เจ้าพูดเมื่อครู่ ข้าได้ยินหมดแล้ว」
「ข้าฆ่าหลงเส้าคุน ทำลายแผนของพวกเจ้า แบบนี้ยังเรียกว่าไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกันอีกหรือ?」
「อีกอย่าง...」
เฉินโม่เว้นจังหวะ ก่อนกล่าวต่อ 「ที่เจ้าพูดมาก็ถูก ร่างจิ้งจอกสวรรค์เย้ายวนนั่น ข้าหมายตาไว้จริง ๆ!」
「ตอนนี้เจ้ายังคิดจะขัดขวางข้า แล้วไปควบคุมนางอีก แบบนี้ระหว่างเราจะว่าไม่มีความแค้นต่อกันได้หรือ?」
「เอ่อ...นี่...」
ชิงเฟิ่งถึงกับอึ้งไปทันที!
เฉินโม่ได้ยินเข้าแล้ว!
รู้ละเอียดขนาดนี้ ต้องได้ยินมาแน่นอน
แต่
เขาได้ยินได้อย่างไร?
ต้องรู้ก่อนว่า ศิลาส่งเสียงที่นางใช้เป็นของที่หุบเหวมังกรสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษ