ตระกูลหลงไม่ได้เทียบกับตระกูลมู่หรง
แม้จะเป็นตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงตระกูลในโลกสามัญ
เฉินโม่ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็ล้างตระกูลหลงจนสิ้น
หลังยืนยันว่าคนตระกูลหลงตายหมดแล้ว
เฉินโม่จึงกลับเจียงเป่ย
แต่เขาไม่ได้ไปโรงเรียน
กลับไปยังอวิ๋นอู้ซาน
เพื่อหลอมเมล็ดธรรมที่สร้างขึ้นมาเฉพาะสำหรับตงอวี้จิง
เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว
พริบตาเดียวก็ถึงช่วงเย็นแล้ว
เฉินโม่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วพ่นลมหายใจขุ่นออกมายาวเหยียด
เขายกมือขวาขึ้น
บนฝ่ามือมียาเม็ดหนึ่งวางอยู่ เปล่งแสงสีแดงคล้ำประหลาด
「ในที่สุดก็หลอมเสร็จ」
「มีเจ้านี่แล้ว ขอแค่ตงอวี้จิงกินเข้าไป ต่อไปถ้านางกล้ามีเจตนาร้ายต่อข้าแม้แต่นิด หรือคิดทรยศขึ้นมา!」
「เมล็ดธรรมนี้ก็จะปะทุขึ้นในร่างนาง เมื่อนั้นนางจะทรมานราวกับถูกมดนับหมื่นกัดกินหัวใจ เจ็บปวดจนแทบสิ้นใจ หากไม่มีเจตจำนงของข้าคอยควบคุม นางจะต้องเจ็บจนตาย!」
เฉินโม่สูดหายใจเข้าลึก ๆ
จากนั้นก็ส่งกระแสเสียงไปหาหลินชางไห่ที่อยู่ด้านนอกโดยตรง
「เสี่ยวหลิน มาหาข้าหน่อย ข้ามีเรื่องจะให้ช่วย」
ไม่ถึงหนึ่งนาที
ประตูห้องก็ถูกผลักเปิด ศิษย์เอกหลินชางไห่เดินเข้ามาอย่างนอบน้อม
「อาจารย์ ศิษย์ชรามาแล้ว ท่านเรียกข้าหรือขอรับ」
เฉินโม่เหลือบมองเขา จิตใจขยับเพียงนิด เมล็ดธรรมสีแดงคล้ำก็ลอยไปอยู่ตรงหน้าหลินชางไห่
「อาจารย์ นี่คือ...」