«อาจารย์ ถ้าท่านไม่รังเกียจ จะเปิดหน้าให้เห็นสักหน่อยไหม?» หลินชางไห่เอ่ยอย่างอดไม่ได้
เฉินโม่ไม่ได้ขัดข้อง เขาถอดหน้ากากกวางขาวออกทันที
ใบหน้าอ่อนเยาว์เกินวัยเผยออกมา
คิ้วตาสะอาดสะอ้าน สีหน้าสงบนิ่ง
เย่ฉู่เหยียนมองไปทันที
อายุน้อยจัง
แถมยังหล่อมากด้วย
แล้วยัง...
ทำไมหน้าตานี้ถึงดูคุ้น ๆ นะ?
«คุณ... คุณคือเฉินโม่เหรอ?» เย่ฉู่เหยียนนึกออกแล้ว เอ่ยอย่างตกตะลึง
«คุณรู้จักผมด้วยเหรอ?» เฉินโม่เลิกคิ้ว
เย่ฉู่เหยียนพยักหน้า «แน่นอนสิ ช่วงนี้คุณดังมากในโรงเรียน ทุกคนพูดกันว่าสาวงามประจำโรงเรียนทั้งสองคนถูกคุณพิชิตใจไปหมดแล้ว»
ระหว่างพูด เธอยังเหลือบมองหลินชางไห่ด้วย
แต่ไม่กล้าพูดว่า หนึ่งในนั้นคือหลินหว่านเอ๋อร์
เฉินโม่ «...»
«แค่ก ๆ นั่นเป็นแค่ข่าวลือ อย่าไปเชื่อเลย เรามาคุยเรื่องสำคัญกันก่อน เสี่ยวหลิน รีบพูดเถอะ»
เฉินโม่กระแอมเบา ๆ แล้วโบกมือ
หลินชางไห่ไม่มัวอ้อมค้อมอีก รีบหันไปพูดกับเย่ฉู่เหยียน «สาวน้อย เมื่อครู่เจ้าก็เห็นความสามารถของอาจารย์แล้ว»
«ดีดนิ้วครั้งเดียวก็เอารากฐานของคนไปได้ เจ้าอยากเรียนไหม?»
«หมายความว่ายังไงคะ?» เย่ฉู่เหยียนงุนงงเล็กน้อย มองเฉินโม่ «จะให้ฉันกราบเป็นอาจารย์เหรอคะ?»
หลินชางไห่พยักหน้าอย่างพอใจ
«ไม่เลว เป็นสาวน้อยฉลาดจริง ๆ ถูกต้องแล้ว พูดตามตรง อาจารย์ของข้าถูกใจเจ้า อยากรับเจ้าเป็นศิษย์และสอนให้บำเพ็ญเซียน เจ้าว่าอย่างไร?»
«บำเพ็ญเซียนเหรอคะ?»
เย่ฉู่เหยียนเลิกคิ้วงาม
นี่ไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่แค่ในนิยายหรือ?
ถ้ามีใครพูดคำนี้กับเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอคงคิดว่าอีกฝ่ายเสียสติไปแล้ว