เห็นท่าทางขี้ขลาดของจ้าวเหวินฟางแล้ว
เฉินโม่ก็หัวเราะ
จ้าวเหวินฟางคนนี้ช่างน่าสนใจจริง ๆ
ถึงกับคิดแผนวีรบุรุษช่วยสาวงามออกมาได้
อะไรนะ?
อยากได้สาวงามประจำมหาวิทยาลัยมาเป็นแฟนขนาดนั้นเลยหรือ?
“เย่ฉู่เหยียน เธอว่าอย่างไร?”
เฉินโม่เคาะนิ้วลงบนที่วางแขนโซฟาเบา ๆ แล้วหันไปมองเย่ฉู่เหยียน
เย่ฉู่เหยียนเม้มปาก
พูดจากใจจริง เรื่องที่จ้าวเหวินฟางก่อขึ้นในคืนนี้ทำให้เธอขยะแขยงไม่น้อย
แต่ถึงอย่างไร...
คนคนนี้วุ่นวายไปมาตั้งมากมาย สุดท้ายก็แค่อยากตามจีบเธอ
วิธีการต่ำช้า แถมยังโง่ไปหน่อย
แต่ก็ยังต่างจากสัตว์เดรัจฉานอย่างผู้จัดการหวังอยู่มาก
“คุณเฉิน...”
เย่ฉู่เหยียนเอ่ยเสียงเบา “เอ่อ...ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ”
“ปล่อยเขาไปหรือ?”
เฉินโม่เลิกคิ้ว
ไอ้หมอนี่เจ้าแผนการขนาดนี้ ถ้าปล่อยไปตอนนี้ เกิดวันหน้าคิดแผนชั่วอะไรขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร?
ถึงจ้าวเหวินฟางจะเป็นแค่สวะที่ไม่มีทางคุกคามเขาหรือคนรอบตัวได้เลย
แต่ก็ยังเป็นภัยแฝงอยู่บ้าง
“ก็ได้ งั้นคราวนี้จะปล่อยเขาไปก่อน”
เฉินโม่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ