เฉินโม่พูดไม่ออก
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกระแอมสองครั้ง “แค่ก ๆ... ลั่วชิงเฉิง นี่มันคนละเรื่องกันนะ ร่างนี้ก็ไม่ใช่ของเธอสักหน่อย”
“แล้วถ้าไม่ใช่ของฉันจะทำไม?”
ลั่วชิงเฉิงแนบตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิมอย่างได้ใจ
เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย บนใบหน้าใสบริสุทธิ์ของเย่ฉู่เหยียนกลับมีเสน่ห์เย้ายวนจนชวนให้ใจสั่นวาบ
“ร่างนี้ก็ไม่ใช่ของคนนอกเสียหน่อย เธอไม่ใช่ศิษย์ตัวน้อยที่คุณรับมาเหรอ?”
“อีกอย่าง มรดกต้นกำเนิดของฉันก็ถ่ายทอดให้เธอไปแล้วด้วย!”
“ใช้ร่างของเธอให้คุณกับฉันได้มีความสุขกันสักหน่อย ถือว่าเธอตอบแทนบุญคุณ แบบนี้ก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่เหรอ?”
พูดถึงตรงนี้ ลั่วชิงเฉิงยังจงใจบิดเอวบาง ดวงตาหวานเยิ้มเสียจนแทบอยากกลืนเฉินโม่ลงท้อง
เฉินโม่ “...”
เขาถึงกับพูดไม่ออก