ขณะเดียวกัน
แรงกดดันอันบ้าคลั่งแผ่ซัดออกไปราวกับคลื่นยักษ์
ปราสาททั้งหลังสั่นสะท้านอยู่ภายใต้แรงกดดันนี้
“ฟึ่บ!”
ไม่นานนัก
เงาร่างสีดำก็พุ่งเข้ามาในโถงใหญ่
เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น เป็นดยุกเผ่าโลหิตผู้มีกลิ่นอายแข็งแกร่ง
“ฝ่าบาทจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ทรงเป็นอะไรไปหรือพ่ะย่ะค่ะ? เหตุใดจึงทรงกริ้วถึงเพียงนี้?” ดยุกถามเสียงสั่น
“เฟยเลีย ลูกชายคนเล็กของข้าตายแล้ว! ตายที่แคว้นหลง!” ลาโปเอ่อร์ฮั่นดวงตาแดงก่ำ ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่ง
“อะไรนะ?”
เฟยเลียเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“นี่...เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้อย่างไร?”
“องค์ชายใหญ่เป็นยอดฝีมืออันดับห้าของเผ่าโลหิตเรา พลังลึกล้ำเกินหยั่งถึง! พวกคนแคว้นหลงชั้นต่ำจะสังหารพระองค์ได้อย่างไร?”
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าลิงผิวเหลืองพวกนั้นใช้วิธีสกปรกอะไร?”
ลาโปเอ่อร์ฮั่นเดือดดาลจนไฟโทสะลุกโชน เขาคำรามเสียงกร้าวว่า “เฟยเลีย ข้าสั่งเจ้า จงรวบรวมยอดฝีมือของเผ่าโลหิตเดี๋ยวนี้”
“ข้าจะพาพวกเขาไปแคว้นหลงด้วยตัวเอง เพื่อทวงความเป็นธรรมให้ลูกชาย!”
“เรื่องนี้...” เฟยเลียลังเลอยู่บ้าง
“หืม?”
ลาโปเอ่อร์ฮั่นถลึงตามองเขา
“ฝ่าบาท โปรดทรงใจเย็นก่อนพ่ะย่ะค่ะ!”
เฟยเลียสูดหายใจลึก แล้วรีบเกลี้ยกล่อมว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก มิสู้เราตรวจสอบให้แน่ชัดก่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ข้าเพิ่งได้รับข่าวมา ไม่ใช่แค่พวกเราเท่านั้น ช่วงนี้พวกคนแคระจากญี่ปุ่นก็ลอบเข้าไปในแคว้นหลง หมายตาเซียนธิดาชิงเยว่แห่งเขาคุนหลุนด้วย”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้ากำลังจะบอกว่าพวกคนแคระจากญี่ปุ่นลอบทำร้ายลูกชายข้าหรือ?” ลาโปเอ่อร์ฮั่นขมวดคิ้ว
“มีความเป็นไปได้สูงพ่ะย่ะค่ะ!”
เฟยเลียกล่าวต่อว่า “ฝ่าบาท ท่านประมุขเคยกำชับเป็นพิเศษว่าอย่าได้ล่วงเกินพวกคนแคระจากญี่ปุ่นโดยง่าย”
“เราควรตรวจสอบให้แน่ใจก่อนว่าไม่ใช่ฝีมือพวกนั้น แล้วค่อยไปหาเรื่องที่แคว้นหลงก็ยังไม่สายพ่ะย่ะค่ะ!”
“เหลวไหล!”
ลาโปเอ่อร์ฮั่นเตะเฟยเลียกระเด็นออกไป แล้วด่ากราดว่า “ท่านประมุขอยู่ที่หุบเหวมังกร ตอนนี้บนพื้นพิภพนี้ ข้าเป็นคนตัดสินใจ!”
“เจ้าจะพูดมากไปถึงไหน?”