เฉินโม่กล่าวว่า “ลองดูต่อก็ได้ ว่าจะรีดเค้นปราณวิญญาณออกมาได้สักเสี้ยวหรือเปล่า”
“นาย...”
เจียงชิงเยว่เงยหน้าขึ้น มองเฉินโม่อย่างเหม่อลอย
เธอลองมาหลายครั้งแล้ว
แต่กลับไม่สามารถดึงปราณวิญญาณออกมาได้แม้แต่น้อย!
ความสิ้นหวังที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเข้าปกคลุมหัวใจ
ขัดขืนไม่ได้
หนีก็ไม่พ้น
แม้แต่ตาย...ก็ยังทำไม่ได้!
ความหยิ่งทะนงทั้งหมดของเธอ ในเวลานี้กลับดูไม่ต่างจากเรื่องน่าขัน
“ทำไม...”
เสียงของเจียงชิงเยว่สั่นเครือ
หยาดน้ำตาใสกระจ่างไหลรินจากหางตาอย่างเกินจะควบคุม
“พอได้แล้ว อย่าร้องไห้”
เฉินโม่เหลือบมองเธอ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ฉันจะให้โอกาสเธอเป็นครั้งสุดท้าย กระโดดลงไปดี ๆ”
“ถ้ารอให้ฉันโยนเธอลงไปเอง เรื่องคงไม่จบแค่แส้ฟาดครั้งเดียวแน่”
เจียงชิงเยว่กัดริมฝีปากแดงแน่น
หัวใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
แต่ตอนนี้เธอจะทำอะไรได้อีก?