………………
“พวกคุณมองฉันทำไมกันหมด?”
เจียงอีหนั่วสังเกตเห็นสายตาประหลาดของทุกคน
แน่นอนว่าเธอเข้าใจว่าพวกเขากำลังคิดอะไร
ไม่ใช่สงสัยว่าพี่เฉินโม่พาพี่สาวไป “ขุดหลุม” หรอกหรือ?
เธออดหงุดหงิดเล็กน้อยไม่ได้
จึงอดตำหนิออกมาไม่ได้ว่า “รีบเก็บความคิดสกปรก ๆ ของพวกคุณไปเลย!”
“พี่เฉินโม่ของฉันเป็นสุภาพบุรุษ เขาไม่มีทางล่วงเกินพี่สาวฉันแน่นอน!”
“เอ่อ……”
เว่ยหยงหัวกับถังเฟิงสบตากัน
ตัวสั่นสะท้านด้วยความตกใจ
รีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปหาเธอ
พร้อมส่งยิ้มประจบประแจงเต็มใบหน้า แล้วเริ่มเอาอกเอาใจสุดกำลัง
“โธ่ คุณหนูเจียง คุณเข้าใจผิดแล้ว! พวกเราจะกล้าคิดสกปรกแบบนั้นได้ยังไง!”
เว่ยหยงหัวตบอกตัวเองดังสนั่น “ที่พวกเราหมายถึงคือปรมาจารย์เฉินรักใครก็เผื่อแผ่ไปถึงคนรอบข้าง! เขาไว้หน้าคุณ ถึงได้ยอมปล่อยเซียนเจียงไป!”