เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น
ต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครปริปาก
ไม่ใช่เพราะพวกเขากลัวคนต่างเผ่าผมทองตาสีฟ้าคนนี้
แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเขาเลย ใครจะหาเรื่องใส่ตัวโดยไม่มีเหตุผลกัน?
แน่นอนว่าพวกเขาก็ไม่กล้าขายเฉินโม่เช่นกัน
สถานการณ์ตอนนี้ยังไม่ชัดเจน
ฝ่ายหนึ่งคือเซียนเจียงที่มีเขาคุนหลุนหนุนหลัง
อีกฝ่ายคือปรมาจารย์เฉินผู้มีวิธีการเหนือชั้นและเด็ดขาดในการสังหาร
สองท่านนี้ ไม่มีใครที่พวกเขาจะล่วงเกินไหว
เพราะฉะนั้น เรื่องวันนี้แค่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ก็พอ
ห้ามเข้าไปพัวพันเด็ดขาด
“องค์ชายใหญ่!”
เจียงชิงเยว่ขมวดคิ้วแน่น เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจอย่างยิ่งที่หวังเถี่ยหนิวเข้ามายุ่งโดยพลการ
“ฉันไม่ต้องการให้คุณช่วยจริง ๆ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน ขอให้คุณกลับไป ไม่อย่างนั้นฉันจะโกรธแล้วนะ”
“โกรธเหรอ?”
หวังเถี่ยหนิวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างรวดเร็ว “อย่า... เซียนธิดาชิงเยว่คนงาม โปรดอย่าโกรธเลย ฉันไม่ยุ่งก็ได้”