เจียงชิงเยว่ก้าวออกมาแล้วกล่าวว่า “ความแค้นนี้ ฉันไม่คิดจะสะสางแล้ว องค์ชายใหญ่ ฉันจะเตือนพวกคุณเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ายังฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
เจียงชิงเยว่ปรายตามองหวังเถี่ยหนิวกับอาเธอร์อย่างเย็นชา
แรงกดดันจากขั้นสร้างฐานแผ่กระจายออกมาจากร่างของนาง
หวังเถี่ยหนิวเป็นองค์ชายใหญ่แห่งเผ่าโลหิต หากไม่ถึงคราวจำเป็น เจียงชิงเยว่ก็ไม่อยากแตกหักกับเขา
แต่เขารังแกกันเกินไปแล้ว
เจียงชิงเยว่ทนไม่ไหวอีกต่อไป
เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากตัวเจียงชิงเยว่ หวังเถี่ยหนิวก็เลิกคิ้ว
ในที่สุดเขาก็เริ่มให้ความสำคัญกับนาง
ทว่าในใจก็อดสงสัยไม่ได้
ทำไมเรื่องถึงไม่เป็นอย่างที่คิดนะ
ตามความเข้าใจของเขา
ผู้หญิงล้วนชื่นชอบคนแข็งแกร่งโดยกำเนิด
ถ้าอยากให้ผู้บำเพ็ญอัจฉริยะอย่างเจียงชิงเยว่ยอมรับตัวเอง
ก็ต้องแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งเหนือใคร!
แต่ทำไมพอแสดงความแข็งแกร่งออกไป กลับทำให้เจียงชิงเยว่เป็นปฏิปักษ์กับเขา?
“เอาเถอะ เซียนหญิงชิงเยว่ ข้าจะเห็นแก่หน้าเจ้า จะไว้ชีวิตพวกมดปลวกนี่ ไม่สนใจพวกมันแล้ว”
“คราวนี้ข้าไม่หลอกเจ้า ข้าจะไม่แตะต้องพวกมันจริง ๆ”
หวังเถี่ยหนิวยังคิดไม่ตก อีกทั้งกลัวว่าเจียงชิงเยว่จะหันมาเป็นศัตรูกับเขาจริง ๆ จึงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี ตามฉันมาเดี๋ยวนี้!”
เจียงชิงเยว่ได้ยินแล้วก็พูดเสียงเย็นอีกครั้ง
พูดจบ นางก็เดินตรงไปทางประตูโดยไม่รอให้หวังเถี่ยหนิวตอบ
ช่วยไม่ได้
สองคนจากเผ่าโลหิตนี้ทำอะไรไม่เป็นเรื่องเป็นราว!
ถ้าไม่พาพวกเขาไปด้วย นางกลัวจริง ๆ ว่าพวกเขาจะฆ่าบุคคลสำคัญของเจียงเป่ยจนหมด
ไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็นคนแคว้นหลง
นางไม่อยากเห็นคนแคว้นหลงมากมายต้องตายเพราะตัวเอง
ที่สำคัญที่สุด
ครั้งนี้นางมาหาเฉินโม่เพื่อสั่งสอนเขาเท่านั้น
ไม่ได้คิดจะเอาชีวิตเฉินโม่ด้วยซ้ำ
อย่างไรเสีย ตอนนี้น้องสาวของนางก็ติดตามเฉินโม่อยู่
เขานับว่าเป็นน้องเขยของนาง
ถ้ายังไม่รีบไป แล้วเฉินโม่มาถึง เกิดหวังเถี่ยหนิวฆ่าเขาขึ้นมาจะทำอย่างไร?
น้องสาวของนางก็ต้องเป็นม่ายทั้งที่สามียังมีชีวิตน่ะสิ?
หวังเถี่ยหนิวหรี่ตาลงเมื่อได้ยินเจียงชิงเยว่บอกให้ตามไป