เย่ฉู่เหยียนถึงกับสมองอื้ออึงไปชั่วขณะ
“คุณเฉิน” คนนี้ช่างเผด็จการเหลือเกิน...
เธอแค่อยากให้ผู้จัดการหวังเลิกตามตอแยตัวเอง
แต่ผลที่คุณเฉินเลือกจัดการกลับเป็นการตัดทิ้งด้วยกำลังงั้นหรือ?
ตรงมุมห้อง จ้าวเหวินฟางเองก็ตกใจจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ
แต่ชั่วพริบตาถัดมา เขาก็จับประเด็นสำคัญได้
สี่คน!
คุณเฉินพูดถึงสี่คนนั้น!
ในนั้นไม่มีเขา!
จ้าวเหวินฟางแทบร้องไห้ออกมา
ยังดี... ยังดีที่ไม่มีฉัน
“อย่า... คุณเฉิน อย่าทำเลย!”
ผู้จัดการหวังเป็นคนแรกที่ได้สติ
“ตุบ!” เขาคุกเข่าลงทันที
“คุณเฉิน! อย่าตัดของผมเลยนะครับ”
“ต่อไปผมไม่กล้าทำอีกแล้ว ผมสาบาน ถ้าผมไปกวนเย่ฉู่เหยียนอีกแม้แต่คำเดียว ขอให้ฟ้าผ่าตาย!”
“ผมจะโขกหัวขอขมาให้ฉู่เหยียน ผมชดใช้เงินให้เธอหนึ่งหมื่น!”
ผู้จัดการหวังพูดพลางโขกหัวลงกับพื้นไม่หยุด
ช่วยไม่ได้ เจ้านายเป็นฝ่ายสั่งเอง แสดงว่าแขกผู้มีเกียรติที่สวมหน้ากากพวกนี้เป็นคนที่เขาล่วงเกินไม่ได้เด็ดขาด
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นชายชราสวมหน้ากากเสือ หรือ “คุณเฉิน” คนนี้ ต่างก็มีรัศมีน่าเกรงขามเกินไป
ถ้าเป็นพ่อค้ารายย่อย ผู้จัดการหวังยังกล้าปะทะตรง ๆ
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคุณเฉิน นอกจากร้องขอชีวิตแล้ว เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น
เมื่อเห็นเช่นนั้น พี่น้องสามคนแห่งมังกรพยัคฆ์ก็ได้สติขึ้นมาเช่นกัน พวกเขาฝืนทนความเจ็บปวด คุกเข่าเรียงกันอย่างทุลักทุเล แล้วโขกหัวรัวเหมือนตำกระเทียม
“นายท่านไว้ชีวิตด้วย! เป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น!”
“พวกเราตาถั่วเอง! ต่อไปไม่กล้าอีกแล้ว!”