ในห้องของเฉินโม่
หลังจากโอนเงินเสร็จ เฉินโม่นั่งขัดสมาธิบนเตียง ปล่อยวางความคิด เริ่มสัมผัสปราณวิญญาณของโลกใบนี้
การได้กลับมายังโลก ได้พบพ่อแม่อีกครั้ง ถือเป็นความโชคดีที่สุดในชีวิตห้าร้อยปีแห่งการบำเพ็ญเพียรของเขา
แต่ก็ไม่อาจละทิ้งการฝึกฝนได้
"น้อยไป น้อยเกินไป ปราณวิญญาณของโลกนี้เบาบางกว่าที่ข้าคิดอยู่หลายเท่า"
เฉินโม่ขมวดคิ้ว ส่ายหน้าอย่างจนใจ
"หากใช้วิธีสูดลมหายใจแบบดั้งเดิม ด้วยพลังหยวนอิงในตอนนี้ เกรงว่าบำเพ็ญเพียรไปร้อยปีก็ยากจะก้าวหน้าแม้เพียงขั้นเล็กน้อย"
"ต้องหาทางอื่น!"
เฉินโม่ครุ่นคิดในใจ
จิตสัมผัสอันยิ่งใหญ่ปั่นป่วนอย่างรุนแรงในทะเลจิต
ราวสิบนาทีผ่านไป ม้วนคัมภีร์ทองคำโบราณที่แผ่กลิ่นอายเร้นลับ ก็ค่อย ๆ คลี่ออกกลางทะเลจิต
"คัมภีร์ดาราไฟสรรค์!"
"คัมภีร์นี้ดูเหมือนจะไม่เลว"
คัมภีร์นี้ เขาเคยพบโดยบังเอิญในแดนต้องห้ามโบราณแห่งหนึ่งในโลกบำเพ็ญเพียรเมื่อหลายปีก่อน
วิธีการฝึกฝนของมันพิเศษยิ่งนัก หัวใจสำคัญอยู่ที่ "การถ่ายทอดธรรมและตอบแทนกลับ"
พูดง่าย ๆ คือ อาศัยการชี้แนะผู้อื่นฝึกฝน เพื่อตอบแทนกลับมาสู่ตนเอง
เพียงแค่ฝัง "เมล็ดธรรม" ให้กับผู้ที่เหมาะสม ถ่ายทอดวิชาให้
จากนั้น ทุกความก้าวหน้าในการฝึกฝนของผู้ที่ได้รับการถ่ายทอด จะตอบแทนกลับมาสู่เฉินโม่เองในสัดส่วนสิบเท่า หรือแม้แต่ร้อยเท่า
(หมายเหตุ: ท่านพ่อทั้งหลาย นี่คือเรื่องดีที่ได้ทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่การช่วงชิงแดนฝึกฝนอันชั่วร้ายนะ!)
เพียงแต่ คัมภีร์นี้มีความต้องการสูงยิ่ง
ผู้ที่ได้รับการถ่ายทอดต้องมีร่างกายพิเศษ หรือเป็นผู้มีโชคชะตาอันยิ่งใหญ่
หากเป็นคนธรรมดา ต่อให้ฝังเมล็ดธรรมลงไป ก็ตอบแทนกลับมาได้ไม่มากนัก
เมื่อก่อนในโลกบำเพ็ญเพียร เฉินโม่คิดว่าคัมภีร์นี้ฝึกฝนลำบาก
เขาจะไปหาคนมีความสามารถพิเศษและโชคชะตาอันยิ่งใหญ่มากมายขนาดนั้นที่ไหน?
อีกทั้งโลกบำเพ็ญเพียรนั้นปราณวิญญาณอุดมสมบูรณ์ โอกาสมากมาย มีเวลาว่างไปตามหาคนทั่วโลก ก็ไม่สู้ฝึกฝนด้วยตนเองให้เร็วกว่า
ดังนั้น คัมภีร์นี้จึงถูกเขาทิ้งไว้ที่มุมหนึ่งของทะเลจิตตลอดมา
แต่ตอนนี้มาถึงโลก สถานการณ์ตรงกันข้ามกับโลกบำเพ็ญเพียรโดยสิ้นเชิง
ปราณวิญญาณบนโลกเบาบาง แต่ผู้คนมากมาย หลายพันล้านคน
คนมากมายขนาดนี้ ยากที่จะไม่ให้มีผู้มีโชคชะตาอันยิ่งใหญ่ซ่อนเร้น หรือร่างกายพิเศษที่ยังไม่ตื่นขึ้น
ในสถานการณ์แบบนี้ การฝึกฝนด้วยตนเองกลับไม่ดี เหมาะสมกว่าที่จะสอนผู้อื่นฝึกฝน
"เอานี่แหละ!"
เฉินโม่ตัดสินใจทันที
"ก่อนอื่นเพาะเมล็ดธรรม แล้วค่อยไปหาในเจียงเป่ย ดูว่ามีคนที่มีร่างกายพิเศษและโชคชะตาอันยิ่งใหญ่แบบไหนบ้าง!"
......
เช้าวันรุ่งขึ้น
เฉินโม่กำลังนั่งขัดสมาธิบนเตียงฝึกฝน
"ก๊อก ก๊อก"
เสียงเคาะประตูดังมาจากนอกห้อง
เสียงของหลี่ฉินเจินผู้เป็นแม่ดังตามมา: "เสี่ยวโม่ รีบลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟันกินข้าวเถอะ วันนี้เป็นวันแรกที่ลูกไปรายงานตัวที่โรงเรียน อย่าไปสายล่ะ!"
เฉินโม่ค่อย ๆ ลืมตา ประกายทองวาบผ่านหางตา
"มาแล้ว"
ผลักประตูออกไป
บนโต๊ะอาหาร มีโจ๊กขาว น้ำมันปาท่องโก๋ และกับข้าวเค็มสองสามจานวางอยู่
แต่สภาพใบหน้าของพ่อแม่ทั้งสองกลับย่ำแย่ถึงขีดสุด
พ่อเฉินจั้นกั๋วมีรอยคล้ำใต้ตาสองข้างขนาดใหญ่ นั่งอยู่ข้างโต๊ะสูบบุหรี่หน้าเศร้าทีละคำ ๆ คิ้วขมวดเป็นปมตาย
หลี่ฉินเจินยิ่งดูซูบซีด ดูเหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อ
"รีบไปเถอะ ไปล้างหน้าก่อน" หลี่ฉินเจินเห็นลูกชายออกมา ก็ฝืนยิ้มออกมา รีบเร่งเสียงหนึ่ง
เฉินโม่หันเข้าไปในห้องน้ำ ล้างหน้าอย่างง่าย ๆ แล้วดึงเก้าอี้มานั่งที่โต๊ะอาหาร เริ่มกินอาหารเช้า
มองพ่อแม่ที่ดูใจลอยเช่นนี้ เขากลืนโจ๊กคำหนึ่งลงไป แล้วถามว่า "พ่อ แม่ ดูสีหน้าท่านทั้งสองแย่มาก เกิดอะไรขึ้น? เงินหนึ่งร้อยล้านที่เมื่อคืนผมโอนให้ ไม่พอใช้หนี้สินหรือ?"
พูดจบ
สองสามีภรรยาสะดุ้งทั้งตัว สายตามองไปที่เฉินโม่พร้อมกันทันที
"เสี่ยวโม่ เธอบอกว่าเงินก้อนนั้น... เป็นเธอโอนให้?"
เฉินจั้นกั๋วขมวดคิ้วแน่น นิ้วที่คีบบุหรี่สั่นเทาอย่างรุนแรง
เมื่อคืนนี้ เพียงเพราะข้อความแจ้งเตือนการโอนเงินที่มาอย่างกะทันหัน สองสามีภรรยาแทบไม่ได้หลับตาทั้งคืน!
กลางดึก พวกเขาโทรไปสอบถามกับเจ้าหน้าที่ธนาคารหลายครั้ง
พนักงานบริการตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า: การโอนเงินไม่มีปัญหาใด ๆ แหล่งที่มาของเงินถูกต้องตามกฎหมายอย่างแน่นอน
แต่การที่ไม่มีปัญหาต่างหากที่เป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุด!
ใครจะโอนเงินหนึ่งร้อยล้านให้พวกเขาอย่างไม่ทราบสาเหตุได้อย่างไร?!
พวกเขาคิดทั้งคืน คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าเงินก้อนนี้มาจากไหน!"
"ใช่ ผมเป็นคนโอนเอง" เฉินโม่พยักหน้าอย่างสงบ
"เสี่ยวโม่ อย่าทำให้แม่ตกใจ! เธอเพิ่งจบมัธยมปลาย เงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?"
หลี่ฉินเจินอดพูดไม่ได้
ในดวงตาไม่มีแววดีใจ มีแต่ความกังวลเต็มไปหมด
เฉินจั้นกั๋วพูดเสียงเข้ม: "ไม่ผิด! เมื่อคืนพนักงานพูดว่า ฝ่ายที่โอนเงิน คือบัญชีดำที่ทรงเกียรติที่สุดของธนาคารต้าเซี่ย! เธอจะเป็นไปได้อย่างไร..."
"พ่อ แม่ เงินก้อนนี้ผมไปเอามาจากเว่ยหยงหัว" เฉินโม่ตอบตามจริง
"เว่ยหยงหัว? เจ้าพ่อเจียงเป่ยเว่ยครึ่งเมือง?" เฉินจั้นกั๋วตะลึงไปทันที
"ใช่ เขาเอง" เฉินโม่พูด
เฉินจั้นกั๋วไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย
เขาลุกขึ้นยืนทันที มองลูกชายอย่างจริงจัง
"เสี่ยวโม่ เธอคิดว่าพ่อแม่แก่แล้ว สมองไม่ดีหรือไง?"
"คนอย่างเจ้าพ่อเมือง ผู้ยิ่งใหญ่ มีอิทธิพลเหนือฟ้า จะให้เงินเธอทำไม? บอกความจริงมา เงินก้อนนี้มาจากไหนกันแน่!"
มองท่าทางของพ่อแม่เช่นนี้ เฉินโม่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
เขาไม่อยากพูดมาก ยื่นมือขวาออกมา ดีดนิ้วใส่แก้วน้ำเปล่าตรงหน้าอย่างแผ่วเบา
"วูม!"
วินาทีถัดมา น้ำในแก้วพุ่งออกมา กลายเป็นมังกรน้ำตัวเล็ก ๆ
วนรอบตัวเฉินจั้นกั๋วหนึ่งรอบ แล้วหยุดอยู่กลางอากาศ
"พ่อ แม่ เมื่อวานผมบอกแล้ว ว่าผมไปบำเพ็ญเพียรมา พวกท่านไม่เชื่อ นี่คือวิชาควบคุมน้ำ วิชาเล็ก ๆ น้อย ๆ ถ้ายังไม่เชื่ออีก ผมพาท่านทั้งสองบินรอบสองสามรอบไหม?" เฉินโม่มองพ่อแม่อย่างสงบ
และในเวลานี้ เฉินจั้นกั๋วและหลี่ฉินเจินต่างอ้าปากค้าง
น้ำกลายเป็นมังกรได้อย่างไร?
ฉากนี้เกินความเข้าใจของพวกเขาไปแล้ว
นานอยู่นาน เฉินจั้นกั๋วถึงได้โบกมือ "บิน... ไม่ต้องบินหรอก"
เฉินโม่กินกับข้าวเค็มคำหนึ่ง แล้วพูดต่อ "พ่อ แม่ เงินก้อนนั้นบริสุทธิ์ ใช้จ่ายได้ตามสบาย เอาไปใช้หนี้ก่อน ถ้าไม่พอ หาผมได้ตลอดเวลา"
เฉินจั้นกั๋วไม่ตอบ
เขานั่งมองลูกชายอย่างงงงวย จนถึงตอนนี้ยังไม่ทันได้ตั้งสติ
น้ำกลายเป็นมังกรได้ยังไง?
แม้แต่การแสดงมายากล ก็คงไม่มหัศจรรย์ขนาดนี้?
หรือว่าไปบำเพ็ญเพียรมาจริง ๆ?
เฉินโม่กินเสร็จ หลี่ฉินเจินถึงได้อดพูดไม่ได้ "เสี่ยวโม่ เอาละ บอกแม่ตามตรง สองเดือนนี้ เธอผ่านอะไรมา"