"สักสิบล้านเถอะ ไม่พอ เดี๋ยวฉันมาขอเพิ่มเอง" เฉินโม่ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
"สึ...สิบล้าน"
เว่ยหยงหัวสะดุ้งทั้งตัว
รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าเฉินโม่จะปากกว้างขนาดนี้!
"ยังไง?" เฉินโม่หลุบตาลง มองอย่างเย็นชา "ไม่อยากให้?"
"ไม่ ไม่ไม่..."
แค่สายตาคู่นั้น ก็ทำเอาเว่ยหยงหัวรีบโบกมือปัด
เหงื่อเย็นซึมท่วมหลังทันที
รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกจ้องด้วยปากกระบอกปืน
แค่กล้าพูดคำว่า "ไม่" ออกมา คงต้องตายคาที่ในพริบตา
"ท่านเซียน ผมยอม! เชิญท่านรอสักครู่ ผมไปเอามาให้เดี๋ยวนี้เลย!"
"อืม" เฉินโม่ตอบรับเรียบๆ
เว่ยหยงหัวสูดหายใจเข้าลึก พยายามทรงตัวขาที่สั่นเทา
คลานไปที่ตู้ไม้แดง แล้วเปิดตู้เซฟที่ซ่อนไว้มิดชิดที่สุด
กัดฟัน หยิบการ์ดสีดำล้วนที่มีลวดลายมังกรทองฝังอยู่!
ยกขึ้นด้วยสองมือ ส่งให้เฉินโม่ด้วยความเคารพ
"ท่า...ท่านเซียน! นี่คือบัตรแบล็คการ์ดนิรนามของธนาคารต้าเซี่ย มีเงินสดหมุนเวียนอยู่หนึ่งพันสองร้อยล้าน ราคาเป็นเลขหกแปด ท่านสามารถรูดใช้ได้ทุกที่ในโลก ปลอดภัยแน่นอน"
เฉินโม่กวาดตามองคร่าวๆ แล้วเอื้อมมือไปรับ "ไม่เลว เจ้ารู้จักกาลเทศะดี รู้จักเพิ่มให้อีกสองร้อยล้าน"
"สมควรแล้ว!"
เว่ยหยงหัวยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูแย่กว่าร้องไห้เสียอีก
นี่ไม่ใช่เพราะเขาอยากเพิ่มให้เลย!
ความจริงคือเขามีบัตรใบละหนึ่งพันล้านเป๊ะๆ ไม่อยู่ในมือ
และเขาก็ไม่กล้าให้น้อยไปด้วย จึงต้องควักแบล็คการ์ดหนึ่งพันสองร้อยล้านใบนี้ออกมา
เก็บแบล็คการ์ดใส่ไว้ เฉินโม่ก็ไม่คิดจะเอาเปรียบมนุษย์ปุถุชนฟรีๆ
พลิกข้อมือ ยาเม็ดเม็ดหนึ่งที่ทั้งกลมเกลี้ยง สีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าเว่ยหยงหัว
"นี่สำหรับเจ้า"
เว่ยหยงหัวงงงัน "ท่านเซียน ยาเม็ดเล็กๆ นี่คือ..."
เฉินโม่เหลือบมองเด็กสาวสองคนที่ตัวสั่นเทาอยู่แถวนั้น แล้วเอ่ยอย่างมีนัย "นี่คือยาต้าหยาง กินเข้าไปจะทำให้กระดูกแข็งแรง รักษาสมรรถภาพได้ยี่สิบปี ไม่ล้มไม่พัง เป็นชายแกร่งทุกคืน"
เว่ยหยงหัวได้ยินแล้วตาเบิกกว้างทันที
"ท่านเซียน พูดจริงหรือ?"
"ฉันไม่เคยโกหกใคร"
เว่ยหยงหัวสูดหายใจเข้าลึก "งั้น...งั้นผมขอรับไว้"
เฉินโม่พยักหน้า
เว่ยหยงหัวหยิบยาเม็ดนั้นขึ้นมาถนอมมืออย่างละโมบ
"ขอบพระคุณท่านเซียนที่ประทานยา! ท่านเซียน กลางคืนดึกแล้ว บ้านท่านอยู่ไหน? ให้ผมขับรถไปส่งท่านไหม?"
เว่ยหยงหัวยิ้มประจบอีกครั้ง
เห็นชัดว่าแอบคิดอะไรอยู่ อยากจะหยั่งเชิงเฉินโม่สักหน่อย
"ไม่ต้อง รถมันช้าไป"
เฉินโม่ส่ายหน้า
เว่ยหยงหัวยิ้มแห้งๆ
กำลังจะพูดอะไรต่อ
แต่เห็นเฉินโม่ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว
จากนั้น สิ่งที่ทำให้โลกทัศน์ของเว่ยหยงหัวพังทลายก็เกิดขึ้น!
เฉินโม่ทั้งคนลอยขึ้นจากพื้น ไร้แรงดึงดูด ขาสองข้างลอยกลางอากาศ!
แค่พริบตาเดียว!
เฉินโม่กลายเป็นลำแสงวาบวับ บินออกไปนอกหน้าต่าง หายไปอย่างไร้ร่องรอย
"โอ้โห?"
เว่ยหยงหัวยืนนิ่งงันอยู่กับที่
"เมื่อกี้...ฉันเห็นอะไร? บินได้?<"
"นี่...นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือไง?"
"มั่นใจได้ยังไงว่าไม่ใช่เซียนลงมาจากสวรรค์?"
ถึงแม้จะเกรียงไกรอยู่ในเจียงเป่ยมาหลายปี เจอพายุใหญ่มาสารพัด
แต่ตอนนี้ก็ยังขาสั่น ทรุดลงนั่งกับพื้น
ใช้เวลานานถึงห้านาทีกว่าจะตั้งสติได้
พอตั้งสติได้ เขาก็มองยาเม็ดเรืองแสงในมือ สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์
เซียนมีชีวิตที่น่ากลัวขนาดนี้ ยาที่เขาประทานให้ จะพลาดได้ยังไง?
เขาหันไปมองเด็กสาวสองคนที่หน้าซีด กอดกันตัวสั่น แล้วไม่รีรอ กลืนยาเม็ดลงไปทันที หัวเราะเหี้ยมแล้วพุ่งเข้าไป
...
อีกด้านหนึ่ง
เขตเมืองเก่าเจียงเป่ย
เฉินโม่กลับมาถึงห้องตัวเอง ดวงตาที่เย็นชาราวน้ำแข็ง ค่อยๆ ฉายแววอ่อนไหวขึ้นเล็กน้อย
"ไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็นหนี้เขาอยู่เท่าไหร่ โอนไปร้อยล้านก่อนก็พอใช้แน่นอน"
เฉินโม่ผูกแบล็คการ์ดใบนี้เข้ากับมือถือ
จากนั้น เขาพิมพ์เลขบัญชีธนาคารเก่าๆ ที่พ่อแม่ใช้มานานกว่าสิบปี นิ้วแตะเบาๆ เงินร้อยล้านก็โอนออกไปในพริบตา
เวลานี้ ห้องนอนใหญ่ห้องถัดไป
เฉินจั้นกั๋วกับภรรยาหลี่ฉินเจินนอนเคียงข้างกัน พลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ
ในห้องที่มืดมิด เต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึมและหดหู่
หลี่ฉินเจินถอนหายใจอย่างทุกข์ใจ พลิกตัว "ไอ้แก่ เราเป็นหนี้เขาอยู่เป็นล้านสองล้าน ช่วงสองเดือนที่ผ่านมาหาเสี่ยวโม่ ก็ควักเงินเสียอีกไม่น้อย"
"พรุ่งนี้รวมดอกเบี้ยเงินกู้นอกระบบ ต้องใช้คืนหนึ่งแสน เราไปเอาเงินที่ไหนมา?"
เฉินจั้นกั๋วพิงหัวเตียง คิ้วขมวดเป็นปมลึก สูบบุหรี่อย่างเครียด
"ก็ต้องไปขอยืมเขา จะให้ทำยังไง? จะให้รอพวกนักทวงหนี้มาเทสีแดงใส่หน้าบ้านหรือไง!"
"ไปขอยืมใคร?" หลี่ฉินเจินตาแดง น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "ญาติพี่น้องเพื่อนฝูงก็ยืมเขามาจนหมดแล้ว ตอนนี้ใครเห็นเราไม่หลบหน้า?"
เฉินจั้นกั๋วหงุดหงิด กดบุหรี่ดับในที่เขี่ยบุหรี่ เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเสียงต่ำ "ไม่ต้องห่วง ไปนอนเถอะ ไม่เกินพรุ่งนี้ฉันจะยอมลดหน้าก็ต้องโทรหาวั่นหลินอีกครั้ง"
"ยังจะโทรหามันอีก?"
หลี่ฉินเจินได้ยินชื่อเจียงวั่นหลินก็ร้อนใจทันที "ตอนนี้เขาทำธุรกิจใหญ่โตแล้ว ดูถูกเราไปนานแล้ว! เขาอยากตัดความสัมพันธ์กับเราจะแย่แล้ว ยังจะยืมเงินเขาอีกเหรอ?"
เฉินจั้นกั๋วสูดหายใจเข้าลึก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจ "อย่างน้อยก็มีบุญคุณตอนที่ฉันเคยช่วยเหลือเขาเริ่มต้นธุรกิจอยู่ ขอยืมแค่นิดเดียว เขาคงไม่ทำหน้ามู่โทรม...อย่าพูดมาก นอนเถอะ"
หลี่ฉินเจินอ้าปากจะพูด สายตาลอดผ่านแสงจันทร์นอกหน้าต่าง มองใบหน้าข้างแก้มที่เหนื่อยล้าและแก่ชราของสามี สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
เธอหันหลังให้เฉินจั้นกั๋ว แอบเช็ดน้ำตาในความมืด รู้สึกว่าชีวิตนี้ช่างทนทุกข์จนหายใจแทบไม่ออก
"ติ๊ง!<"
จังหวะนั้นเอง มือถือเก่าๆ ที่จอแตกเป็นรอยของเฉินจั้นกั๋วซึ่งวางอยู่หัวเตียง ก็ดังขึ้น
เฉินจั้นกั๋วเพิ่งหลับตา ไม่อยากจะสนใจ แต่ในใจมีเรื่องค้างอยู่ สุดท้ายก็ทนไม่ไหว คว้ามือถือมา เปิดหน้าจออย่างมึนงง
เป็นข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารต้าเซี่ย
[เรียนลูกค้าผู้มีอุปการคุณ บัญชีเลขท้าย 3927 ของท่าน มีรายการโอนเงินเข้า]
[ยอดคงเหลือปัจจุบัน: 100,000,023.00 หยวน]
เฉินจั้นกั๋วถึงกับงงไปชั่วขณะ
สายตาจ้องเขม็งไปที่ตัวเลขยาวเหยียดนั้น ขยี้ตา คิดว่าตัวเองตาฝาด
"หนึ่ง สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน ล้าน สิบล้าน..."
"ร้อยล้าน?"
เฉินจั้นกั๋วตัวสั่น ขยี้ตาอีกครั้ง อ่านอีกที
พบว่าไม่ผิด ร้อยล้านจริงๆ
"เป็นอะไรไอ้แก่? กลางดึกตื่นตระหนกอะไรนักหนา?" หลี่ฉินเจินตกใจกับท่าทางของสามี รีบโผล่มาดู
เมื่อสายตาตกลงบนข้อความนั้น เห็นเลขศูนย์ยาวเหยียด ก็ชะงักค้างไปทั้งตัว
"นี่...นี่มัน ร้อยล้านเนี่ยนะ?!"
หลี่ฉินเจินรู้สึกโลกหมุน หัวหึ่ง "ไอ้แก่ เ...เงินนี่มาจากไหน?"
"ฉันก็ไม่รู้"
เฉินจั้นกั๋วเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว
กว่าจะตั้งสติได้หลายนาที เขาก็ถอนหายใจยาว แล้วยิ้มขื่น "ต้องเป็นระบบธนาคารมีปัญหาชัวร์ โอนผิดแน่เลย"