ในเวลาเดียวกัน
ชานเมืองฝั่งตะวันออกของเมืองเจียงเป่ย
คฤหาสน์ตระกูลหลิน
ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ริมเขาและใกล้แหล่งน้ำ
ขณะนี้ บริเวณลานหน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์
มีรถมายบัคสีดำจอดอยู่หนึ่งคัน
และรถบรรทุกขนาดเล็กอีกสามคัน
หลินชางไห่ยืนอยู่ข้างรถ คอยควบคุมบ่าวรับใช้ของตระกูลหลินกว่าสิบคนให้ขนย้ายข้าวของด้วยตัวเอง
“ระวังกันหน่อย ของพวกนี้มีค่า ใครทำกระแทกหรือเสียหายขึ้นมา ข้าจะถลกหนังพวกเจ้า!”
หลินชางไห่เปลี่ยนจากท่าทีใจดีอย่างที่เคย สีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไปเยือนอีกฝ่าย หลินชางไห่ย่อมไปมือเปล่าไม่ได้
จึงเตรียมของขวัญเหล่านี้ไว้
หากเป็นวันปกติ ของพวกนี้ล้วนเป็นของรักของหวงของเขา
ไม่เพียงมีโสมป่าชั้นเลิศกับถั่งเช่าที่เก็บสะสมมานานกว่าร้อยปี
ยังมีฉากหยกโบราณสมัยราชวงศ์ฮั่นสองบาน ซึ่งเขาทุ่มเงินก้อนโตประมูลมาจากงานประมูลในตอนนั้น
วันนี้เขาตั้งใจจะมอบทุกอย่างให้เฉินโม่ ไม่เก็บไว้แม้แต่ชิ้นเดียว
จังหวะนั้นเอง หลินหว่านเอ๋อร์สะพายกระเป๋านักเรียนเดินเข้ามา
พอเห็นภาพการขนย้ายที่คึกคักตรงหน้า เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย “คุณปู่ทำอะไรเสียใหญ่โตขนาดนี้คะ จะย้ายบ้านหรือไง?”
“ย้ายบ้านอะไรกัน ปู่จะเอาของไปให้คนอื่นต่างหาก” หลินชางไห่ละสายตาจากงานแล้วตอบเรียบ ๆ
“เอาของไปให้คนอื่น?”
หลินหว่านเอ๋อร์งุนงง
เธอเดินไปดูหีบเหล่านั้นใกล้ ๆ สองสามใบ แล้วก็แลบลิ้นออกมา
ฉากหยกโบราณสมัยราชวงศ์ฮั่นบานนั้น ปกติแม้แต่พ่อของเธออยากลองจับสักครั้ง ยังถูกคุณปู่ดุจนหน้าหงาย