พูดตามตรง
ตอนกลางวันที่สนามกีฬา
เฉินโม่ยังไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษกับเด็กสาวคนนี้
แต่พอถึงคืนนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอแต่งตัวแต่งหน้ามาหรือเปล่า
ความงามของเธอนี่ช่างไร้ที่ติจริง ๆ!
รูปร่างเล็ก ๆ ที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งได้สัดส่วน ประกอบกับเรียวขายาวในถุงน่องสีดำคู่นั้น
แล้วยังมีสีหน้าออดอ้อนบนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธออีก
ช่างเหมือนปีศาจน้อยที่คอยดูดกลืนพลังชีวิตของผู้คนโดยเฉพาะ
แม้แต่เฉินโม่ บรรพชนหยวนอิงผู้มีชีวิตมาถึง 500 ปี
และพบพานหญิงงามมานับไม่ถ้วน
ในชั่วขณะนี้ก็ยังอดใจลอยไม่ได้
“แค่ก... อาอิง!”
เมื่อเห็นเฉินโม่มองจนตาค้าง
จางหลิงซงก็ยินดีอยู่ในใจ
รีบส่งสายตาให้ลูกสาว “มัวยืนอึ้งอะไรอยู่? รีบพยุงผู้อาวุโสให้นั่งสิ”
“อ้อ... ได้ค่ะ!”
หยวนอิงได้สติกลับมา
รีบก้าวเข้ามาด้วยรองเท้าส้นสูง ท่วงท่าอ่อนช้อย ก่อนยื่นมือขาวผ่องราวหยกทั้งสองข้างไปประคองข้อมือเฉินโม่เบา ๆ
“ผู้มีพระคุณ ให้อาอิงพยุงท่านนั่งนะคะ~”