ฉู่หมิงอวี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังก็รู้สึกเหลือเชื่อเช่นกัน
เขาขยี้ตาแรง ๆ พอลืมตาขึ้นก็พบว่าตรงหน้าว่างเปล่า คนหายไปจริง ๆ!
“ผีหลอกแล้ว... คนหายไปไหน?”
ฉู่หมิงอวี่กลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง
ในห้องเรียน มีเพียงเฉินโม่เท่านั้นที่ยังคงสีหน้าสงบนิ่ง
มีแค่เขาที่รู้ว่านี่ไม่ใช่การหายตัวไป
แต่เป็นการแปรสภาพเป็นไอ
“หว่านเอ๋อร์ เธอ... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอใช้วิชาปีศาจได้เหรอ?” ฉู่หมิงอวี่ตั้งสติได้เล็กน้อย น้ำเสียงสั่นเครือ
เพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องต่างอ้าปากค้าง มองหลินหว่านเอ๋อร์เพื่อรอฟังคำตอบ
แต่เธอไม่ได้ตอบ
ไม่ใช่ว่าไม่อยากตอบ แต่พูดอะไรไม่ออกเลย!
ตอนนี้ร่างกายของเธอราวกับถูกควบคุมอยู่
ไม่อาจบังคับร่างกายตัวเองได้เลย
ราวกับกลายเป็นหุ่นเชิดที่ถูกชักใย!
ความหวาดกลัว ความตกตะลึง และความสับสนพลุ่งพล่านอยู่ในใจ
“แปลกจัง แปลกเกินไปแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ร่างกายฉันเป็นอะไรไป?”
หลินหว่านเอ๋อร์คิดอย่างกระวนกระวาย
แต่ยังไม่ทันคิดหาคำตอบ มือเรียวขาวของเธอก็ยกขึ้นอีกครั้งโดยไม่อยู่ในการควบคุม
คราวนี้ ปลายนิ้วเรียวงามชี้ไปทางฉู่หมิงอวี่
“เชี่ย!”
ฉู่หมิงอวี่ตกใจจนขนลุกซู่
เมื่อครู่หว่านเอ๋อร์ก็ทำแบบนี้ ชี้มือไปทางพวกบอดี้การ์ด
แล้วพวกบอดี้การ์ดก็หายไป
ตอนนี้เธอชี้มาทางเขา เขาจะหายไปด้วยหรือเปล่า?
“หว่าน... หว่านเอ๋อร์ เธอ... เธอจะทำอะไร วางมือลง อย่า... อย่าชี้มาทางฉัน...”
ฉู่หมิงอวี่พูดอย่างลนลาน
ขณะพูดก็ถอยไปทางอื่นด้วย
แต่เขายังช้าเกินไป
วินาทีถัดมา
ฝ่ามือของหลินหว่านเอ๋อร์สั่นไหว