“เปิดดูเลยเถอะ”
เฉินโม่เอ่ยช้า ๆ หีบสมบัติอยู่ตรงหน้าแล้ว
เขาขี้เกียจใช้จิตสัมผัสตรวจดูด้วยซ้ำ
“ได้!”
ตงซูเจินพยักหน้า แล้วค่อย ๆ เปิดหีบออก
ตงอวี้จิงรีบมองเข้าไป
พูดไปแล้ว ของตกทอดประจำตระกูลตงชิ้นนี้ยังไม่เคยถูกเปิดดูเลย
นับตั้งแต่บรรพบุรุษทิ้งไว้ คนตระกูลตงทุกรุ่นต่างมองหีบสมบัติเป็นของล้ำค่า เก็บไว้ในตระกูลและบูชาอย่างดี
ไม่เคยมีใครคิดเปิดดูสักครั้ง
ตอนนี้ สิ่งของในหีบสมบัติกำลังจะได้เห็นแสงตะวันอีกครั้ง
ตงอวี้จิงสงสัยใคร่รู้อย่างยิ่ง
ของตกทอดในหีบนี้คืออะไรกันแน่?
“กึก!”
ไม่นานนัก
ก็มีเสียงดังใสกังวาน
หีบไม้จื่อถานถูกตงซูเจินเปิดออกแล้ว
สายตาของเฉินโม่กับตงอวี้จิงจับจ้องเข้าไปพร้อมกัน
ทว่า
เมื่อเห็นสิ่งของข้างในชัด ๆ
ตงอวี้จิงก็ชะงักงันไปทันที
บนใบหน้างดงามไร้ที่ติปรากฏแววประหลาดใจ “นี่...นี่คือของตกทอดประจำตระกูลตงของเราหรือ?”
ภายในหีบไม้จื่อถานใบใหญ่
กลับว่างเปล่า
มีเพียงกุญแจดอกหนึ่งวางนิ่งอยู่บนผ้าแพรสีเหลืองตรงกลาง ส่งประกายสีทองจาง ๆ ออกมา
เฉินโม่จ้องกุญแจแล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็แปลกใจไม่น้อย
กุญแจดอกนี้ดูธรรมดามาก
ส่วนประกายสีทองที่แผ่ออกมาจากตัวกุญแจก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
มันเป็นเพียงไอชนิดหนึ่งที่โลกบำเพ็ญเซียนใช้ถนอมศาสตราวิญญาณและสมบัติวิเศษ
เรียกว่าไอเซิ่งเวิน
ก็คล้ายสารกันเสียอย่างโซเดียมเบนโซเอตหรือโพแทสเซียมซอร์เบตที่ใช้กันในโลกปุถุชน