เฉินโม่ได้ยินดังนั้น
จึงหันไปมองเฮยเต่าฟางจื่อที่นอนร่อแร่อยู่ไม่ไกล
พลางเลิกคิ้วเล็กน้อย
ลาบราดอร์เป็นสุนัขพันธุ์ใหญ่
ก็เหมาะอยู่หรอก
แต่ถึงอย่างไร
สุนัขพันธุ์นี้ก็มีราคาสูง
ไม่คู่ควร
เฮยเต่าฟางจื่อต่างหากที่ไม่คู่ควรกับมัน
“ช่างเถอะ!”
เฉินโม่ส่ายหน้า ก่อนพูดต่อ “พวกคุณไปหาคนสักคน ให้ออกไปจับหมาจรจัดข้างทางมาสักตัว เอาตัวที่สกปรกหน่อยนะ!”
“นี่...”
พอได้ยินคำพูดนี้ คนตระกูลซูก็พากันงุนงงอีกครั้ง
ไม่เข้าใจเลยว่าเฉินโม่กำลังคิดจะทำอะไร
แต่ถึงอย่างไร ฮูหยินผู้เฒ่าซูก็ผ่านเรื่องราวมามาก ปฏิกิริยาจึงว่องไวเป็นพิเศษ
นางไม่ถามถึงเหตุผล หันไปดุชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังทันที “ยังยืนบื้ออะไรอยู่?”
“ซูฉาง เจ้านำคนไปเอง ทำตามที่ผู้มีพระคุณสั่งอย่างเคร่งครัด จับหมาจรจัดที่สกปรกและดุที่สุดกลับมา!”
“เอ่อ...”
ซูฉางได้สติ รีบพยักหน้ารับ “ครับ! ท่านแม่ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”
พูดจบก็เดินจากไปทันที
หลังลูกชายจากไป ฮูหยินผู้เฒ่าซูก็หันมายิ้มประจบเฉินโม่
“ผู้มีพระคุณ!”
นางมองเหล่าคนแคระญี่ปุ่นที่นอนร้องครวญครางเกลื่อนพื้น ก่อนเอ่ยอย่างสุภาพ “ในโถงใหญ่มีคนพลุกพล่าน แถมพวกทาสญี่ปุ่นพวกนี้ก็เกะกะสายตา”
“เอาอย่างนี้ไหม... เชิญท่านไปที่โถงด้านหลังกับหญิงชรา ข้าจะชงชาดี ๆ ให้ท่านด้วยตัวเอง!”
“ให้ตระกูลซูของเราได้ขอบคุณท่านอย่างเต็มที่?”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
เฉินโม่โบกมือปฏิเสธตรง ๆ “วันนี้ผมมาที่ตระกูลซู ก็เพื่อมาพบคุณกับหลานสาวโดยเฉพาะ”
“ส่วนการจัดการพวกคนแคระญี่ปุ่นนั่น ก็แค่ลงมือช่วยไปตามเรื่องเท่านั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าซูก็ใจเต้นขึ้นมา
นางเดาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
ว่าเฉินโม่ต้องมีธุระถึงได้มา
นางยังคงยิ้มขอร้อง “นี่... ในเมื่อผู้มีพระคุณตั้งใจมาพบพวกเรายายหลาน ก็ยิ่งควรไปคุยกันที่โถงด้านหลัง นั่งลงแล้วค่อย ๆ สนทนากันดีไหม?”