เป็นไปตามที่คาดไว้
วินาทีถัดมา
เฉินโม่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย
ปลายนิ้วแตะอากาศเบื้องหน้าเบา ๆ
“ฟิ้ว! ฟิ้ว!”
แสงสีแดงเจิดจ้าสองสายพุ่งออกไป ก่อนจะหายเข้าไปในร่างสุนัขจรจัดคลุ้มคลั่งทั้งสองตัว
จากนั้นเขาก็สะบัดปราณวิญญาณสีเขียวสายหนึ่ง
พุ่งตรงไปยังหว่างคิ้วของเฮยเต่าฟางจื่อที่หมดสติอยู่
“แค่ก ๆ...”
เฮยเต่าฟางจื่อกระตุกไปทั้งร่าง ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เพิ่งฟื้นขึ้นมา สมองของเธอยังมึนงงอยู่บ้าง
จึงยกมือขยี้ตา หวังจะมองดูรอบ ๆ
แต่ยังไม่ทันได้เห็นชัด
ก็ได้ยินเสียงสุนัขเห่าดังมาจากข้างหู
จากนั้นก็เห็นสุนัขสองตัวที่ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง
พุ่งเข้าใส่เธอราวกับบ้าคลั่ง!
“อ๊า! อะไรน่ะ!”
เฮยเต่าฟางจื่อตกใจจนหน้าถอดสีทันที
เธออยากลุกขึ้นหนี
แต่พอออกแรงกลับพบว่าในร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย!
“อ๊า...”
เฮยเต่าฟางจื่อแทบเสียสติ
“อย่าเข้ามานะ! ไสหัวไป ไสหัวไปเดี๋ยวนี้...”
เมื่อเห็นสุนัขคลุ้มคลั่งทั้งสองตัวใกล้เข้ามาทุกที เฮยเต่าฟางจื่อก็อดตะโกนด้วยความหวาดกลัวไม่ได้
แต่ไม่มีประโยชน์เลย
ไม่นานสุนัขทั้งสองก็วิ่งมาถึงและเข้ารุมฉีกทึ้งเธออย่างบ้าคลั่ง
“อ๊า... พวกแก... สัตว์เดรัจฉานสองตัวนี้ คิดจะทำอะไร!”